Hardlopen om verdriet te verdrijven

De plotse dood van haar verloofde deed atlete Adrienne Herzog intens beseffen hoe graag ze loopt. „En weet je, dat voelt onwijs goed.”

WOUDENBERG - Atlete Adrienne Herzog na haar training in Woudenberg. ILVY NJIOKIKTJIEN ILVY NJIOKIKTJIEN

Om nu te zeggen dat Adrienne Herzog buiten Nederland haar geluk heeft gevonden. Niet bepaald. Toch voelt de langeafstandsloopster zich niet ongelukkig. Natuurlijk, ze rouwt nog om de dood van haar Amerikaanse verloofde, maar Herzog heeft haar leven na die gruwelijke gebeurtenis op 22 juli weer op orde gekregen. Mede dankzij haar sport.

Kort na de begrafenis trok Herzog de loopschoenen al weer aan. Om haar hoofd leeg te maken. Maar vooral om van dat rot gevoel af te komen; daar wilde ze geen maanden mee rondlopen. Wat een opluchting, die malende benen, dat oplopende ritme van haar ademhaling, die geseling van haar lichaam. Het was zo vertrouwd. En zo ontspannen. Ze voelde meteen: dit is wat ik wil, dit is waar ik me op ga storten.

Herzog herontdekte haar passie. „Ik houd van lopen, maar sinds de dood van Terence besef ik dat ook heel sterk. Zo intens als de laatste maanden heb ik het lopen nooit beleefd. En dat voelt onwijs goed.”

Alle fases van het rouwproces heeft Herzog vanzelfsprekend doorlopen. Met alle twijfels van dien. Wilde ze nog wel verder als atlete? Was dit niet het moment om het leven om te gooien? Niet dus. Ze blijft atlete, maar zonder een scherp toekomstbeeld. „Nu ben ik onwijs gemotiveerd om komende maand bij de EK veldlopen een medaille te winnen. Daarna zie ik wel verder. Ik weet, je kunt er niet op los leven, er moet een rode draad zijn. Maar ik weet nu ook dat je leven in een split second op de kop gezet kan worden. Het is mijn streven in 2016 aan de Olympische Spelen mee te doen. Maar ik pin me daar niet op vast. Goed mogelijk dat ik volgend jaar totaal iets anders ga doen.”

Hoe pijnlijk de herinnering aan dat noodlottige ongeluk van haar geliefde Terence Doherty ook is, Herzog blijft wonen in Boulder. Aan die stad aan de voet van de Rocky Mountains in Colorado heeft ze haar hart verpand. „Er zijn weinig plekken zo inspirerend als Boulder. On-Amerikaans met een aparte mix van sporters, studenten, hippies en immigranten. De inwoners zijn open minded, bepaald niet conservatief. Terence zei altijd: ‘Boulder is not real’, mede omdat er nauwelijks zwarten wonen. In Boulder werk ik met topcoach Brad Hudson, in een atletenteam met goede meiden. Ik heb er een nieuw leven opgebouwd met een netwerk aan vrienden. Dat wil ik niet weer omgooien.”

Maar Boulder blijft voor Herzog synoniem voor de dood. Ze wist niet wat haar overkwam. Alsof ze in een bizarre film was terechtgekomen. Op het moment dat Terence op zijn fiets werd geschept door een auto, verbleef Herzog in Nederland, bij haar ouders in Woudenberg. Het telefoontje van overzee verdoofde haar. En verwarde. „Eerst denk je: hoe kan mij dat overkomen? Zoiets gebeurt altijd bij de buurman. De volgende reflex is: het komt wel goed, het komt wel goed. Ik kon niet geloven dat het verkeerd zou aflopen. En maar bellen met het ziekenhuis. Vreselijk, omdat er om privacyredenen beperkt medische informatie verstrekt mag worden. Mijn zus die arts is probeerde de situatie te duiden, maar na een dag bellen wist ik dat het einde verhaal was.”

Waarna de kilte bezit van haar nam. En Herzog terugdacht aan Madrid, aan het zonnige Spaanse leven. Maar vooral aan de atletiekbaan, waar ze Terence ontmoette. Zij had er haar atletenleven, hij rondde er zijn masterstudie Spaans af. Soms liep hij hard, gewoon omdat hij dat graag deed. Ze liepen elkaar letterlijk tegen het lijf. Met terugwerkende trots: „Terence was geen professionele atleet, maar liep de tien kilometer wel in 29 minuten, vergelijkbaar met de Nederlandse top.”

Madrid, heerlijk Madrid. Herzog denkt met weemoed terug aan de topsportcultuur die ze er aantrof. Lekker trainen te midden van een grote groep professionals. Inspirerende omgeving. En dan die zon, die je zoveel energie gaf. Kom daar in Nederland maar eens om. Een tikje bitter: „Op Papendal zijn best goede trainers en goede faciliteiten, maar overdag waren er amper atleten. Ik heb nu eenmaal behoefte aan trainingsmaatjes. Er was vier jaar terug niets dat me aan Nederland bond. Ik was toe aan iets nieuws.”

Madrid confronteerde Herzog ook met de donkere zijde van het atletiekbestaan. Haar naam viel in een Spaans dopingschandaal waarvan haar trainer Manual Pascua de hoofdverdachte was. Herzog zou genoemd zijn. Herzog werd gerelateerd aan bloeddoping. Herzog tuimelde in een affaire, waar ze later van werd vrijgepleit. Maar haar naam was bezoedeld. Kom daar maar eens vanaf. Ze heeft zich menigmaal machteloos gevoeld. „Omdat ik me niet kon verweren. Iedereen had een mening over mij, vreselijk was dat. Die kwestie heeft mijn prestaties heel erg geschaad.”

Maar in hoeverre heeft Herzog het zichzelf moeilijk gemaakt? Om te zeggen dat de atlete voor haar begeleiding een gelukkige hand van kiezen had. Niet echt. Ze had een relatie met steepleloper Simon Vroemen, de Oostenrijker Stefan Matschiner was ooit haar manager en ze werd korte tijd getraind door de voormalige DDR-coach Helmut Stechemesser. Aan allen hing een dopinglabel. Herzog: „Ja, ik snap dat de link met doping dan snel is gelegd. Maar ik heb een schoon geweten. Zodra ik het gevoel had dat er iets niet oké was met die mensen heb ik de relatie verbroken.”

Ze praat wel over die smet op haar verleden, maar zegt er bij voorkeur zo weinig mogelijk over. Herzog wendt het hoofd af en legt uit: „Het was een moeilijke periode, maar het is over, voorbij. Die herinnering terughalen kost me energie. En die wil ik liever aan iets anders besteden.”

Herzog wil vooruit, grote wedstrijden lopen en prijzen winnen, te beginnen komende maand bij de EK veldlopen in Boedapest. En aan haar horizon gloren de Olympische Spelen, de enige grote wedstrijd waaraan ze nooit heeft deelgenomen. Omdat er altijd wel iets was. Haar situatie was zelden stabiel, zegt ze nu. „Ja, dat lag deels aan mezelf. Ik had diverse coaches en leefde in verschillende omstandigheden. Er zat een soort onrust in me. Vaak dacht ik: het is mooi geweest, ik moet weer verder. Maar dat is nu over. Ik heb momenteel een sterk serieus gevoel. Ik ben happy met wat ik heb.”

Miste ze de Olympische Spelen van Peking door de ziekte van Pfeiffer, die van Londen gingen afgelopen zomer op curieuze wijze aan Herzog voorbij. Als gevolg van een mislukt experiment, zegt ze. „Mijn toenmalige trainer Honoré Hoedt had bedacht dat ik op hoogte in een tent zou moeten slapen. We wilden iets hoger slapen dan we zouden trainen. Maar de afstelling ging fout. Boulder ligt op 2.000 meter en de tent was afgesteld op 2.000 meter, cumulatief 4.000 meter. Dat was te veel. Ik ben over een grens gegaan en raakte oververmoeid. Na een maand kwam ik ziek uit die tent. En mijn herstel heeft lang geduurd. Ik waag me niet opnieuw aan een dergelijk experiment, zeker niet in een olympisch jaar.”

Pijnlijk zo’n vergissing. Maar het deprimeert Herzog niet, zeker niet na de dood van haar verloofde. Ze heeft leren relativeren. „Nee, ik weet, die houding past niet bij een topsporter. Maar is soms wel goed. Als ik nu nerveus ben voor een start denk ik aan wat echt belangrijk is in het leven. Ik houd me ook niet erg bezig met geld. Door mijn A-status bij de Atletiekunie, de B-status bij NOC*NSF en een contract bij sportfirma Brooks kan ik me net redden. Als me dat zou ergeren, moet ik wat anders gaan doen. Maar ik laat me liever leiden door mijn passie.”