Een gestrekt been voor de wereldverbeteraar

Give us the money, Ned. 2, 21.00

Hebben Bob Geldof en Bono na 28 jaar strijden tegen armoede werkelijk de wereld veranderd? Wat een vraag. Natuurlijk niet! Alsof twee popsterren daartoe in staat zijn. Toch moeten beroemdheden die aan een goede zaak werken zich voortdurend verweren tegen het verwijt dat ze zo dom zijn dat ze denken de armoede wel even de wereld uit te helpen.

Zo ook in de documentaire Give us the money van Zweedse maker Bosse Lindquist. Het is de aftrap in een reeks van acht films over armoede die de publieke omroep deze week uitzendt. Centrale vraag is wat het werk van Geldof en Bono heeft opgeleverd. De kijker wordt mee teruggenomen naar het begin: de creperende kinderen van Ethiopië in 1984 en naar LiveAid, de eerste megabenefietactie.

Daarna volgen de grote campagnes voor kwijtschelding van de schulden van ontwikkelingslanden en het lobbywerk om George Bush zover te krijgen dat hij geld stopt in de bestrijding van aids. Bono en Geldof krijgen veel ruimte om te vertellen hoe zwaar het was, maar critici komen ook ruimschoots aan bod.

Het gestrekte been van schrijfster Dambisa Moyo is bij dit onderwerp nooit ver weg. Zij vindt dat de twee „verschrikkelijk gefaald” hebben omdat ze te veel hebben beloofd. Maar uit de film wordt ook duidelijk dat Geldof en Bono dingen in gang hebben gezet die anders hoogstwaarschijnlijk niet gebeurd zouden zijn, en dat daarmee miljoenen mensen zijn geholpen.