De zonnige flair van 'Annie' is onweerstaanbaar

HOORN - Mirre Licht als Annie tijdens de perspresentatie van de musical Annie. ANP KIPPA ROBERT VOS

Musical

Annie, door Albert Verlinde Entertainment. Gezien: 25/11 in Theater aan de Parade, Den Bosch. Tournee t/m 3/5. Inl. theaterhits.nl****

En weer loopt het goed af. De kleine Annie, die een onverwoestbaar geloof in positief denken uitdraagt, krijgt de vader en moeder die ze zich wenst – al zijn het anderen dan de ouders die ze steeds voor ogen had – en met de economische crisis lijkt het ook wel in orde te komen. In de nieuwe, fonkelende versie van regisseur John Yost, die gisteravond in première ging, is het wederom lastig weerstand te bieden aan de Broadway-flair van de musical Annie, met dat blij makende happy end en de showmuziek die zo geraffineerd in de stijl van de jazz age werd geschreven.

Dit is al de derde Annie van Nederlandse makelij in vijftien jaar. Ook hier laat een groot publiek zich graag meeslepen door het positivisme van zo’n elfjarig weesmeisje dat overal de zonzijde ziet – en uiteindelijk in het gelijk wordt gesteld omdat een schatrijke filantroop zich over haar ontfermt. En door haar hoopgevende ode aan de dag van morgen die immers maar één dag van ons is verwijderd en altijd nieuwe mogelijkheden biedt: „Tomorrow, tomorrow, I love you tomorrow, you’re only a day away”. Of, in de lenige vertaling van Allard Blom: „Morgen, ja morgen, dus hoop ik op morgen, dan komt er een nieuwe dag!”

De oerbron van de show is het populaire Amerikaanse stripverhaal Little Orphan Annie uit de jaren dertig, toen president Franklin D. Roosevelt met zijn New Deal een banenscheppend beleid introduceerde dat eveneens opriep tot optimisme. De musicalbewerking van scenarist Thomas Meehan, tekstdichter Martin Charnin en componist Charles Strouse dateert van 1977, kort na Vietnam, toen Amerika óók wel wat goede moed kon gebruiken. En anno 2012 is er – zie de rest van deze krant – opnieuw alle aanleiding Annie als antidotum te zien. Hoe onwaarschijnlijk het ook is dat de kleine rode krullebol degene zou zijn die de president tot die New Deal heeft geïnspireerd.

Yost heeft er een compacte en puntige productie van gemaakt, die waarlijk op alle leeftijden mikt: het sprookjessentiment voor de kinderen en allerlei visuele en verbale grappen voor het volwassen publiek. De show is één en al beweging, met een veelzijdig ensemble dat veel taferelen opluistert met zang en dans, terwijl de muziek bruist van de energie. Het tienmansorkest staat weliswaar op een geluidsband, maar doet in dit geval niet onder voor de klank van een levend orkestje in de bak.

Daarbij is Jenny Arean, met een gezicht alsof ze poep ruikt, een schilderachtig serpent van een weeshuisdirectrice („ik ben dol op m'n baan, ik háát kinderen!”) met een bezienswaardig arsenaal aan dronkemansloopjes en een onbedaarlijk opportunisme. Tijdens de tournee deelt ze die rol met Gerrie van der Klei. Naast hen is Tony Neef de weldoener die aanvankelijk een bullebak lijkt, maar door Annie tot smelten wordt gebracht. Neef maakt die – eerlijk gezegd nogal ongeloofwaardige ontwikkeling – tot in de kleinste finesses geloofwaardig. Net als Maike Boerdam, die ’s mans sympathieke assistente speelt, en Joey Schalker en Cindy Bell als de sluwe sujetten die het op de rijk geworden Annie hebben gemunt.

Een aparte attractie is Raymond Kurvers die als president Roosevelt een baken van rust in dit spektakel vormt. Hij speelde die rol ook in 2005 al, en nu met nog meer ironisch getinte nuanceringen.

De titelrol werd tijdens de première gespeeld door de hoogst expressieve Mirre Licht, die volop werk maakt van de charme die Annie moet uitstralen. En haar zangstem kan huizenhoog snerpen, zoals we dat ook uit de filmversie en van de bijbehorende plaat gewend zijn. Maar vanwege de wet op de kinderarbeid wordt ze geregeld vervangen door andere meisjes. Op een groepsfoto in het programmaboek staan er zes. Als ze allemaal even getalenteerd zijn als hun premièrecollegaatje, gaat de voorstelling een voorspoedig seizoen tegemoet.

Zeker, de onmiskenbaar aan Annie klevende zoetigheid is niet weggemoffeld. Maar daar staat in deze fleurig vormgegeven versie meer dan genoeg gehaaid amusement tegenover. Dit is een feel good musical in de ware zin van het woord, om na de finale neuriënd naar buiten te komen en waarachtig even te denken dat het morgen allemaal beter zal gaan.