De Watersnoodramp zal altijd in hun lijf voelbaar blijven

Ria Geluk is (mede-) oprichter van het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk, Zeeland

Theater

Coupure door Theater Zeelandia. Gezien: 23/11 De Weverij, Zierikzee. Tournee t/m 16 febr. 2013.

Bij binnenkomst in het gloednieuwe theater De Weverij in Zierikzee klinkt muziek. Het is halfdonker. Een man staat met zijn rug naar de zaal, een vrouw zit op een een rij balken van een meter hoog. Ze zwijgen veel, er vallen lange stiltes. Het toneelstuk heet Coupure en werd geschreven door Heleen Verburg. Het gaat over de Watersnoodramp van 1953 die heel zuidwest Nederland trof. Die gebeurtenis, bijna 60 jaar geleden, houdt veel mensen nog altijd gevangen.

Tien jaar geleden speelde Coupure in het open veld tijdens het Zeeland Nazomer Festival. Dezelfde spelers als toen staan nu binnen in de toneelzaal. Toen was ik erg onder de indruk, en nu ook. De ‘coupure’ uit de titel zien we terug in het decor: die balken vormen het waterkerende schot (coupure) dat tijdens vloed in de dijk wordt geschoven. Het is spannend te zien hoe de man (Bram Kwekkeboom) en vrouw (Marlies Hamelynck) de hele voorstelling op die smalle richel staan: ze schuifelen langs elkaar, liggen erop. Het spel is indringend en ingetogen.

Stap voor stap nemen de acteurs je mee in het verhaal. De vrouw heeft tijdens de Watersnoodramp haar kind verloren. De man was toen havenmeester maar mocht van de autoriteiten de coupure niet in de dijk plaatsen. Uit schaamte leefde hij al die jaren op zolder; een surrealistisch gegeven. Ze zoeken toenadering tot elkaar en proberen het verleden te vergeten. Maar dat kan niet. De tijd heeft stilgestaan, de ramp zal altijd in hun lijf aanwezig blijven.

De jonge regisseur Stefan Perceval heeft de Watersnoodramp niet meegemaakt. Hij is er desalniettemin met de prachtig spelende acteurs in geslaagd van Coupure een universeel drama te maken. Ik was geroerd.