De man die wil weten of hij ooit iemand vermoordde (en drie andere longreads)

Rapper G. Dep, in het echt Terell Coleman. Hij besloot zeventien jaar na een uit de hand gelopen beroving uit te vinden of hij iemand vermoordde.

Nrc.nl maakt iedere zondag een selectie van de beste longreads, lange artikelen die op internet staan. Deze week lazen we onder meer over de man die zichzelf zeventien jaar na een beroving aangeeft om erachter te komen of hij daarbij iemand vermoordde en de opkomst van neo-Nazipartij Gouden Dageraad in Griekenland.

Na zeventien jaar moet hij het weten: heb ik die man vermoord?

Trevell Colemann legt zijn bekentenis af. Beeld YouTube
Als je genoeg geld hebt is het één van de eerste dingen die je als drugsdealer in New York doet: een pistool kopen. En als je er eenmaal een hebt, dan kan je er maar beter wat geld mee proberen te verdienen, dacht de 18-jarige beginnende drugsdealer Trevell Coleman in 1993. Hoe moeilijk kan het zijn om iemand te beroven?

Moeilijk, zo blijkt. Het slachtoffer was niet onder de indruk van het pistool en probeerde hem af te pakken. In paniek haalde Coleman de trekker over. Drie keer. Hij vluchtte weg zonder om te kijken. De weken daarna verwachtte hij een bezoek van de politie. Maar nooit hoorde hij er meer iets van.

Coleman werd nog wel een paar keer gearresteerd wegens het dealen, maar maakte langzaam ook furore als rapper. Hij tekende een platencontract van ruim drie ton en stond onder de artiestennaam G. Dep onder meer met P. Diddy op het podium. Maar ondanks het succes krijgt hij de schietpartij van jaren daarvoor niet uit zijn hoofd.

“He would be at the movies, a tub of popcorn on his lap, watching the screen, when one character would pull out a pistol and shoot somebody—and suddenly he was right back in 1993, on Park and 114th. When he was younger, he’d identify with the perpetrator on the screen. —“I shot someone, too,” he’d say to himself, —but as he got older, he found himself empathizing with the victim. In the middle of the movie, he’d start wondering if the man he had shot at was still alive— and then he’d question whether he even deserved to be in a theater at all, rather than in prison. The lights would go back on, everyone would file out, and he’d leave with no memory of the movie he’d just seen.”

Zeventien jaar later, zijn kortstondige carrière als rapper is dan allang voorbij, trekt Coleman het niet meer. Hij moet het weten. Wat is er met de man op wie hij schoot gebeurd?

Lees het hele verhaal van Jennifer Gonnerman op de site van New York Magazine (4.695 woorden). Bekijk op YouTube de originele beelden van zijn bekentenis.

‘Spreek Grieks of sterf’ - de opkomst van neo-Nazipartij Gouden Dageraad

Aanhangers van Golden Dawn. Foto Reuters
Het aantal racistische incidenten in Griekenland is ‘alarmerend gestegen’, schreven we eind vorige maand. Rond die tijd verscheen ook een artikel bij The Guardian over de opkomst van Gouden Dageraad, de politieke partij wiens aanhangers deels verantwoordelijk zouden zijn voor de incidenten.

Gouden Dageraad (Golden Dawn bij The Guardian, Chrysi Avgi in het Grieks) behaalde bij de Griekse verkiezingen in juni 18 van de 300 zetels in het parlement. Maria Margaronis beschrijft hoe de partij voet aan de grond krijgt in een door enorme bezuinigingen getroffen land. Aanhangers ranselen op straat immigranten af en ook onder het Griekse agentenkorps bevinden zich veel sympathisanten. Bovendien zijn zelfs de parlementsleden regelmatig gewelddadig.

“A known Golden Dawn MP follows me, punches me twice in the face, knocks me down,” he tweeted. “I lose my glasses. The MP kicks me. The police are exactly two steps away.” Another MP, Ilias Panagiotaros, stood on the sidelines ranting in front of video cameras: “Wrap it up, you little faggots. Wrap it up, arse-fuckers. You little whores, your time has come. You fucked Albanian arseholes.”

Lees het hele verhaal van Maria Margaronis op de site van The Guardian (3.572 woorden).

Een avontuur in de stad onder Parijs

Ratten in het riool. Foto ANP / Marcel Antonisse
Stap in Parijs door een putdeksel naar beneden en je bent in een compleet andere stad. Onder de hoofdstad van Frankrijk ligt een uitgebreid stelsel van riolen, tunnels en catacomben. In totaal is er ruim tweeduizend kilometer te ontdekken.

En dat is precies wat urban explorers doen. Journalist Will Hunt dook onlangs met vijf van deze avonturiers de riolering van Parijs in. Drie dagen lang verbleven ze onder de grond. Het doel? Om van het zuiden van de stad naar het noorden te lopen, zonder het daglicht te zien. Een tocht van ruim 22 kilometer die niet alleen illegaal, maar ook smerig, gevaarlijk en verrassend is.

“It is around 6am, and above us Paris is waking up. Every few moments, someone showers or flushes and a jet of water comes spraying out of a pipe, sending a shock of echoes up and down the tunnel. It is hell on the nerves.”

Lees het hele verhaal van Will Hunt op de site van Intelligent Life (3.287 woorden).

Trayvon Martin - de jongen die werd vermoord omdat hij een hoodie droeg?

Trayvon Martin. Foto Reuters
Op 26 februari van dit jaar werd de 17-jarige Trayvon Martin doodgeschoten door een 28-jarige man, George Zimmerman. Die deed dat naar eigen zeggen omdat Martin - een zwarte jongen die een hoodie aan had - zich verdacht gedroeg. Zimmerman belde de politie en nog tijdens het gesprek verliet hij zijn auto om achter Martin aan te gaan. “Dat hoef je niet te doen”, zei de andere kant van de lijn, maar Zimmerman luisterde niet en schoot de jongen uiteindelijk van dichtbij door zijn borst.

De moord leidde tot veel ophef: speelden racistische motieven mee bij Zimmerman? Ook bij de politie die de zaak onderzocht? En de meer retorische vraag: is het dragen van een hoodie genoeg om aan te nemen dat iemand een crimineel is? Esquire praatte voor het aanstaande decembernummer met de familie van Trayvon Martin over wie hij was.

“Trayvon’s not coming back, and bad people who knew nothing about him have turned him into something unrecognizable, a twisted caricature to make themselves feel better about killing a boy. Teenagers is gonna be teenagers, Stephen says, but that stuff in the media is just a bunch of crap. The finality of it all seems almost too much for him to bear.”

Lees het hele verhaal van John H. Richardson op de site van Esquire(5.986 woorden).

Over deze rubriek

Op internet moeten teksten kort zijn, was jarenlang het devies. Mensen lazen namelijk geen lange artikelen van een beeldscherm; daar was het papier voor. Tegenwoordig is dat anders. Met de komst van de tablets en e-readers is van een scherm lezen aantrekkelijker geworden. Bovendien ontstonden diensten als Instapaper, Pocket (voorheen Read It Later) en Klip.me, waarmee je een artikel van een website kunt bewaren om later te lezen - en belangrijker: in een aantrekkelijke opmaak. Daarom selecteert nrc.nl elke zondag, wanneer je er de tijd voor kan nemen, een aantal van de beste ‘longreads’.

Zelf een mooie longread gelezen? Geef je tip in de comments.