Het cadeau

Afgelopen zaterdag werd in de NRC gevraagd naar het mooiste cadeau dat je ooit kreeg. De vraag intrigeerde mij. Ik dacht na en plots wist ik wat mijn antwoord zou zijn; ik kreeg het onverwacht en van iemand die ik nauwelijks kende. Ik stond huilend tegen de muur van de speelplaats. Ze stootte mij aan en stopte iets in mijn hand, een magneet. Ik denk niet dat we een woord wisselden. Zij was van de ‘Franse zusters’. Die zorgden voor kinderen die niet thuis konden wonen. Ze werden zelf gepest en gingen gebukt onder een hard liefdadigheidsregime. Ik zat in de tweede klas. Linkshandigheid, een kroontjespen en smalle horizontale lijntjes was te veel gevraagd voor mijn motoriek.

Het didactisch antwoord in die tijd was mijn schrift tonen aan alle klasgenootjes. Solidariteit bij 8-jarigen is nog niet ontwikkeld. Na de rondgang langs alle tafeltjes restte mij een plaats in de hoek. Het cadeau kwam op het juiste moment. Ik wil haar nog bedanken, na 50 jaar.

F. Buchrnhornen