De Amerikaanse oma

Downton Abbey III speelt in de roerige jaren twintig.

Downton Abbey, seizoen 3 Ned. 2, 20.05 - 21.15 uur

Het begint weer. We waren gebleven bij het huwelijksaanzoek van Matthew Crawley en het daaropvolgende ja-woord van lady Mary – en dus staat de eerste aflevering van de derde serie van Downton Abbey in het teken van de aanstaande bruiloft. Maar gaandeweg werpt de eminente scenarioschrijver Julian Fellowes (pardon, sir Julian Fellowes) al weer zoveel plotwendingen en beletselen op dat we moeten afwachten of het er nog van komt.

Zo hoort het ook, in deze briljante mengeling van topdrama en soap in de context van de Britse adel in het begin van twintigste eeuw. We zijn intussen aangeland in het jaar 1920, en dus het begin van de roaring twenties.

In de derde serie duikt ook de Amerikaanse oma Martha op. Ze wordt, als extra attractie, gespeeld door een danig geblankette Shirley Maclaine en vormt een hoogstkomisch contrast met de door Maggie Smith (pardon, dame Maggie Smith) vertolkte mater familias. „Als ik haar zie, word ik steeds weer herinnerd aan de deugdzaamheid van de Engelsen”, zegt deze douairière over haar Amerikaanse leeftijdgenote. „Maar ze is Amerikaans!” zegt haar gesprekspartner. „Dat bedoel ik”, antwoordt zij zonder een spier te vertrekken. Fellowes grossiert in zulke zinnetjes die in het Engels zoveel puntiger zijn dan in vertaling.

Toen de derde reeks eerder dit jaar in Engeland werd uitgezonden door het commerciële (!) station ITV, merkte een criticus op dat het comedygehalte ditmaal groter was dan ooit. Dat is niet waar, alles blijft schitterend in balans. En vergeet de tragiek niet – de langzaam maar zekere neergang van een high society waaraan we ons graag nog even laven.