‘Best een treurig verhaal’

Deze week ‘twiscussieerde’ Bas Heijne over De rode loper van Thomas Rosenboom met Sanne Wallis de Vries. ‘Ik zie Rosenbooms personages in nachtcafé’s’

Een publiek dat met de rug naar je luistert en klapt als je het podium verlaat. Het overkomt Shout, de vierkoppige band waar Lou Baljon, de hoofdpersoon in Thomas Rosenbooms roman De rode loper, zich als groupie en eenzame uitkeringstrekker in de jaren zeventig bij aansluit. De band staat in het voorprogramma van Golden Earring, de Nederlandse rockband die dan al in Amerika een nummer één hit gescoord heeft. Het gaat vanaf het begin fout. De volume volstaat niet voor de ‘duizend koppige’ zaal, iedereen praat luidkeels door de nummers heen. ‘Royaal applaus’ klinkt pas als de band na nog geen half uur het podium afdruipt om voor een andere, wél succesvolle band plaats te maken. ‘Niettemin weet Rosenboom van Lou een ontroerende, oprecht naar intimiteit snakkende figuur te maken,’ schreef Elsbeth Etty in haar recensie van het boek (Boeken, (02.11.2012).

Om deze scène heeft cabaretière Sanne Wallis de Vries (1971) het hardst moeten lachen. Dat schreef ze gisteravond in een tweet aan Bas Heijne. Hij had Wallis de Vries gevraagd om deze maand, samen met Volkskrant-columnist Peter Middendorp, in het kader van zijn twitterleesclub in gesprek te gaan. ‘Twiscussiëren’ noemde Wallis de Vries het treffend.

Met De rode loper las Wallis de Vries haar eerste Rosenboom, gaf ze gisteravond toe. ‘Hoewel ik best ’n lezer ben, had ik nog NIETS van Rosenboom gelezen. Wist uiteraard wel wie hij was (en hoe succesvol).’ Rosenboom is niet voor mij, dacht Wallis de Vries altijd. ‘ik begreep: barok, historisch, breedsprakig. Auster, Franzen, Homes, dat zijn mijn helden.’

Personages als Lou Baljon, een karakter dat volgens Bas Heijne ‘uit volle overtuiging voor de marge’ kiest, is volgens Wallis de Vries uit het leven gegrepen. ‘Als ik op toernee ben in Nederland, zie ik nog wel ‘s ‘Lou’s’ in nachtcafés of supermarkten. Die wil ik dan redden of helpen.’

Heijne: ‘Moest best lachen om hoe Rosenboom de hele roman door een pokerface houdt te midden van de slapstick. De setting van het boek, en de personages lijken zo ironisch dat het lastig is ze serieus te nemen – had jij dat?’

‘Helemaal niet! Er bestaan zulke levens, toch?’ reageerde Wallis de Vries. De waarheidsgetrouwe Lou hield haar een spiegel voor: ‘’t confronteerde mij wel met hoezeer ik (tegengesteld aan Lou) actief wil zijn. Anders vereenzaam ik.’

De rode loper heeft volgens de cabaretière ook een ironische laag. Maar, zo voegde Wallis de Vries daar gisteravond aan toe, ‘wat Thomas Rosenboom wil….Ik geloof toch wel ’n heel treurig verhaal vertellen.’

Discussier mee over De rode loper via #twitlit