En beroemd werden ze, de dorpskinderen uit de Napf

Die Kinder vom Napf

Regie: Alice Schmid.****

In het Zwitserse Romoos zijn er nog maar vijftig kinderen die het kleine dorpsschooltje bevolken. Ze praten erover, op school. Over hoe in de Entlebuch-vallei steeds minder mensen wonen en wat ze eraan kunnen doen om die demografische ontwikkeling te keren. Misschien zouden ze wat beroemder kunnen worden, oppert er eentje.

En beroemd zijn ze inmiddels, de kinderen uit de Napf. De documentaire die regisseuse en schrijfster Alice Schmid over hen maakte, bracht ze in de hele wereld, met een verhaal dat van de hele wereld is. Want overal ter wereld leven gemeenschappen op de grens van traditie en vooruitgang, en kan het kinderen helemaal niets schelen dat ze overgeleverd aan de elementen urenlang naar de dichtstbijzijnde school lopen. Of thuis moeten meehelpen op het land en met het vee.

Schmid observeert dit alles in haar soloproject (ze deed alles, van camera en geluid tot eindmontage, helemaal zelf). In sprankelende beelden die doen denken aan Être et avoir van Nicolas Philiberts die tien jaar geleden een enorme filmhuishit had met zijn film over een Frans dorpsschooltje.

Maar Die Kinder vom Napf gaat op een bepaalde manier verder. Er zit een sprookjesachtige laag onder de film door de vernuftige manier waarop Schmid de jacht op een wolf en de daarmee samenhangende gedachten van de kinderen over angst en dood losjes door de gebeurtenissen weefde. De wolf symboliseert ook het monster van de vooruitgang, dat misschien een einde zal maken aan de armoede van de meeste van deze boerenfamilies. Maar ook aan de onschuld van hun levens.