Superdeal: blind kopen

Ellen en William kochten een huis zonder er één stap binnen te hebben gezet. „Via het raampje in de deur kon ik wel de gang zien.”

Ellen van der Zanden (32) en William Thijssen (36) uit Nijmegen doen de grootste aankoop van hun leven. Blind. Ze kopen in april van dit jaar een huis van 2,5 ton – zonder er ooit een stap binnen te hebben gezet.

„Via het raampje in de voordeur kon ik wel de gang zien”, vertelt Ellen. „En ik heb een keer in de tuin door het keukenraam naar binnen gekeken. Het aanrecht zag er netjes uit. We wisten dat de eigenaar een schoonmaakbedrijf had.”

Het gaat om een zogenoemde onderhandse verkoop. De vorige eigenaar heeft schulden en kan de hypotheek niet meer betalen. De bank gaat over tot veiling en laat een notaris een advertentie plaatsen. Tot twee weken van tevoren kan iedereen dan via de notaris nog een schriftelijk bod doen aan de bank of de eigenaar.

Op de online vastgoedsite Funda lijkt het huis ideaal voor de dertigers met twee kinderen: 160 vierkante meter plus tuin én een garage voor de Chevrolet uit 1968. Ellen: „Ons oude huis werd te klein en we wilden in deze buurt blijven. Zo veel huizen staan er hier niet te koop.”

Maar ze voelen zich ook schuldig. Ellen: „Je koopt een huis van iemand die eruit moet.” William: „Je vraagt je af: wie is die man? Hoe zal hij reageren?” Ellen: „Zo van: bloedzuigers! Ik heb er één keer over gedroomd. Dat het huis heel smerig was en er een half lijk in bed lag.”

Contact krijgen met de bewoner lukt niet. Ellen: „Later bleek dat hij al maanden zijn post niet openmaakte. Hij was gescheiden en woonde alleen. Triest.”

De WOZ-waarde blijkt 315.000 euro. Op executieveilingen gaan woningen doorgaans weg voor tweederde van de marktwaarde. Ellen is teamleider op een middelbare school, William hoofd technische dienst bij een „worstjesfabriek”. Met twee inkomens en de overwaarde van hun oude huis moet het kunnen. Maar de ING verstrekt geen nieuwe hypotheek zonder taxatierapport van de nieuwe woning. Al kopen ze het huis van diezelfde bank. Ellen: „Behoorlijk kafkaiaans.”

Oom Theo, die makelaar-taxateur is, is de oplossing. Hij kan de woning kopen en later overdragen. Hij biedt de bank 230.230 euro. Ellen: „Oom Theo houdt niet van ronde getallen.”

Feest! De bank gaat akkoord. Oom Theo maakt alvast 10 procent van de koopsom over aan de notaris. De rechter moet toestemming geven voor de verkoop. Maar de zitting loopt anders dan verwacht. Een van de schuldeisers van de bewoner is gekomen en biedt een paar duizend euro meer.

De rechter laat beide partijen hun maximale bod op een briefje schrijven. Oom Theo biedt dit keer 250.250 euro. En Ellen en William hebben een huis – al is het in twintig minuten 20.000 euro duurder geworden. Met kosten koper komen ze uit op 267.500 euro.

Ze hebben geluk. Binnen twee weken verkopen ze ook hun oude huis. Maar de bewoner van het nieuwe huis is nog altijd onbereikbaar. Ellen wordt een beetje zenuwachtig. In plaats van twee huizen hebben ze straks géén huis. „Ik zag de flatjes aan de rand van de stad al voor me.”

Ze huren een deurwaarder in voor de ontruiming. Hij regelt wat sterke mannen, een slotenmaker, een ambtenaar en politie. Maar op een zaterdagavond treft de deurwaarder de bewoner toch thuis. Ellen en William zijn dan op een bruiloft in Italië. De deurwaarder belt en stelt hen gerust: „Het is het schoonste huis dat ik ooit heb moeten ontruimen.”

De bewoner is zenuwachtig, maar vriendelijk bij de eerste ontmoeting. „Hij wees heel trots op de verlichting in de trapleuning”, zegt Ellen. William helpt hem een dag met leegruimen, maar het schiet niet op. Ze treffen een regeling: de spullen die hij achterlaat worden eigendom van Ellen en William.

De houten vloer en de luxaflex in de huiskamer blijken nog prima. In de kamers van de kinderen ligt al laminaat. Ellen en William hebben in hun slaapkamer een mooie inbouwkast. Ellen: „Nu alleen nog die suffe keuken slopen.”

Notaris Marald Poort en deurwaarder Anton Geene wijzen op de risico’s van onderhandse verkoop. Je weet niet zeker of je het huis vooraf kunt bezichtigen. En als dat niet kan, weet je dus ook niet wat je aantreft. „Het komt voor dat eigenaren uit frustratie alles aan puin slaan”, zegt Geene. „Als je het pand dan hebt gekocht, zit je er zonder voorbehoud aan vast”, aldus Poort.

„Het was een gecalculeerde gok”, zegt William. „We wisten dat we het geld hadden, ook in een scenario met veel verbouwingskosten. Wij zeggen: we hebben gegokt en gewonnen.”

    • Eppo König