Steeds maar raketten uit Gaza

Raketten en mortiergranaten uit de Gazastrook omlijsten een persreis aan het Israëlische grensgebied met de Gazastrook.

A soldier holds an Israeli flag as he dances with Hasidic Jewish men, from the Breslov sect, during a visit to support the soldiers, near the border with the Gaza Strip November 19, 2012. Israel bombed dozens of targets in Gaza on Monday and said that while it was prepared to step up its offensive by sending in troops, it preferred a diplomatic solution that would end Palestinian rocket fire from the enclave. REUTERS/Nir Elias (ISRAEL - Tags: POLITICS CIVIL UNREST MILITARY RELIGION) REUTERS

„Op elke schoolreis is er altijd eentje de laatste”, zegt Esther Marcus terwijl ze geduldig wacht tot alle journalisten zijn verzameld rond een kunstwerk van oud metaal. De kunstenaar is verantwoordelijk voor de veiligheid van de kibboets Alumim, en het kunstwerk bestaat uit brokstukken van Qassamraketten uit Gaza, hier minder dan 2 kilometer vandaan.

„Elke keer als er een raket inslaat, planten we een boom in het gat”, zegt Marcus, een Britse die 19 jaar geleden naar Israël verhuisde. „We proberen altijd iets goeds in de plaats te stellen van het kwaad.”

Het voelt ook een beetje als een schoolreis, dit bezoek aan Israëlisch gebied net buiten de Gazastrook. Het is georganiseerd door het perscentrum van de Israëlische regering. Voor de correspondent in de Arabische wereld, waar nooit iets voor je wordt geregeld, is het even wennen.

De kinderen van de kibboets voeren een toneelstukje op. Het is een verhaaltje over de kleuren van de regenboog, waarbij rood staat voor het alarm dat afgaat bij een raketaanval. Marcus heeft dat bedacht als manier om de kinderen spelenderwijs vertrouwd te maken met de voorzorgsmaatregelen. Bij het verlaten van de kibboets ploffen twee mortiergranaten uit Gaza in een veld vlakbij.

„Het is niet dat wij jullie iets op de mouw proberen te spelden”, zeg Lior Perl, 26, in de bus. „Als we jullie de andere kant konden tonen, zouden we dat doen. Maar dat is helaas niet mogelijk.” Israël is niet noodzakelijk de good guy, zegt ze, maar Hamas is echt de bad guy. „Ze zeggen toch zelf dat ze alle joden willen uitroeien?”

Maar wat te denken van Gilad Sharon, zoon van oud-premier Ariel Sharon, die in een opiniestuk in The Jerusalem Post schrijft dat Israël nog veel te lief is voor Gaza? „We moeten heel Gaza platgooien”, aldus Sharon, die niet aarzelde om een vergelijking te maken met Hiroshima en Nagasaki.

„De Israëliërs zijn bang, en dan worden er soms harde woorden gesproken”, geeft Perl toe. Zij komt zelf uit Ashkelon en ze onderstreept dat niet iedereen in deze regio om meer bloedvergieten in Gaza roept. „Iedereen wil een staakt-het-vuren, alleen willen wij dat het ook echt een verschil maakt deze keer. Want zoals wij de afgelopen twaalf jaar hebben geleefd is niet normaal.”

Dat Hamas en andere groeperingen de laatste twaalf jaar duizenden raketten hebben afgevuurd op Israël wordt door niemand betwist, noch dat het daarbij de bedoeling is om burgers te doden. Alleen wil dat door de onnauwkeurigheid van de Hamasraketten niet zo goed lukken.

In die twaalf jaar zijn in Israël 26 burgers gedood door raketten uit Gaza. Bij de Israëlische oorlog tegen Hamas in de winter van 2008/2009, vielen alleen al zo’n 1.400 Palestijnse doden, onder wie zelfs volgens het Israëlische leger 295 burgers (926 volgens Hamas). Sinds het huidige luchtoffensief een week geleden begon, zijn er vijf doden gevallen in Israël, van wie vier burgers, en zegt Hamas, meer dan 130 in Gaza, van wie de helft burgers.

Om die lastige cijfers in context te plaatsen worden we naar een school bij Sderot gevoerd. De briefing heeft plaats in een safe room, en nog tijdens ons bezoek gaat het alarm af.

De eerste spreker is kolonel Richard Kemp, oud-bevelhebber van Britse troepen in Afghanistan. Kemp zegt dat Israël als geen ander ter wereld zich inspant om burgerdoden te vermijden, „maar zelfs een chirurg maakt wel eens een fout”. Hij wijst op de telefoontjes die het Israëlische leger pleegt naar mensen in Gaza om te waarschuwen voor een aanval.

Dat laatste is niet naar de zin van een bejaarde Israëlische journalist met een revolver in een heupholster. „Zo zijn we wel het verrassingseffect kwijt”, zegt hij.

De volgende spreker is Alon Schuster, hoofd van de regionale raad van Shaar Hanegev. Hij steekt een gematigd discours af. „Ik geloof dat Hamas de mensen in Gaza een beter leven wil geven. Israël moet Hamas daarbij helpen want een lage levensstandaard in Gaza is niet in het belang van Israël. Maar dan moeten ze wel ophouden ons te beschieten.”

Een vrouw in de delegatie is het daar niet mee eens. „Hoe kunnen we dat geloven als zij geen waarde hechten aan het menselijk leven?” De journalist met de revolver voegt toe: „Hamas zegt toch altijd dat zij meer van de dood houden dan wij van het leven?” Schuster zegt dat hij weigert dat te geloven. „Er staat nergens geschreven dat joden en moslims niet kunnen samenleven.”

Het bezoek eindigt met een toespraak van majoor Arye Shalicar. Hij herinnert eraan dat Israël te maken heeft met „heel intelligente terroristen die er niet voor terugschrikken om te opereren vanuit crèches, moskeeën of mediagebouwen”. Israël heeft de afgelopen dagen veel kritiek gekregen over het bestoken van gebouwen waar journalisten werken.

Alsof Hamas zelf meewerkt aan het persbezoek komt de journalist na afloop terecht in een raketaanval op Ashkelon. Het defensiesysteem Iron Dome haalt één raket neer; een tweede slaat in. Lior Perl belt even later om te zeggen dat de raket is ingeslagen in het gebouw naast dat van haar moeder. Er vallen geen gewonden.