Ontharen

De winter komt. Mijn sigarettenpauzes tijdens de repetities worden korter, thuis gaat de verwarming niet meer uit, mijn gympen heb ik vervangen door stevige schoenen en binnenshuis draag ik twee paar pantoffels over elkaar.

Tot overmaat van ramp moet ik voor de voorstelling ook nog eens zonder baard- en borsthaar rondlopen. De wil van de kostuumontwerpster is wet, dus mijn wintervacht moet eraan geloven. Ik ril nu al bij de gedachte aan mijn kale borstkas in de komende koude maanden.

Ik ben geen metroman, dus ben ik ook niet bekend met de verschillende methodes om bovengemiddelde beharing op ongewone plekken tegen te gaan. Ik kan alleen maar scheren, en dat beperkt zich tot mijn gezicht.

Ik vraag mijn vriendin om advies. Zij raadt mij een crème aan die de haartjes losweekt zodat ze, hups, weggespoeld kunnen worden. Ze denkt wel dat ik twee tot drie tubes nodig zal hebben. Het is nog maar de vraag of de chemicaliën opgewassen zijn tegen mijn stugge mediterrane borstbeharing.

Een andere optie, zo zegt ze me, zijn wasstrips. Die herinner ik me van baldadige avondjes met vrienden, waarop we elkaar treiterden met strips die we op elkaars benen plakten en er grijnzend weer afrukten. Gekmakend pijnlijk. Dus daarom geen optie.

Epileren is volgens mijn ervaringsdeskundige nog pijnlijker en laseren is duur en duurt weken. Ik ben ten einde raad.

Niet alleen omdat ik tegen de niet erg stoere ontharingssessie opzie, maar ook omdat ik dus de hele winter onder het kippenvel zal zitten. Alles wijst erop dat we een ongenadig strenge winter tegemoet gaan. Neem nou het aanbod van televisieprogramma’s.

Sinds kort kunnen we genieten van Expeditie Poolcirkel en Rappers in de sneeuw.

„Hoe komen ze erop?” brom ik tegen mijn vriendin. „De wereld staat in brand, in Gaza en Israël gooien ze met raketten! Wat zou de volgende stap zijn? Eskimoboer zoekt vrouw? So you think you can win a polar bear?”

Dat laatste roep ik over mijn schouder terwijl ik richting badkamer loop. Zo blijf ik een tijdje mopperen. Intussen heb ik het licht van de badkamer aangeklikt en vind ik in de kastjes de tube met ontharingsspul. Hoofdschuddend spatel ik het stinkende goedje zo gelijkmatig mogelijk over mijn borstkas. Terwijl ik de aanbevolen wachttijd in acht neem, besef ik dat ik me de afgelopen twaalf uur druk heb lopen maken over ontharing. Over niets. Werkelijk niets. Een blos verschijnt op mijn blote wangen.