Column

Leve de wrede natuur

Afscheidsvideo van ‘jihadist’ Manuel Venderbos.

De samenwerking tussen groepen jan-van-genten en bultruggen bij het opjagen van een school sardines wordt wreed verstoord door een koperhaai. De rivaliteit tussen leeuwen en gieren eindigt in het vangen en opeten van een van de vogels. Een grote witte haai verslindt een Kaapse pelsrob, terwijl de roofvis hoog boven de golven uitspringt. Bavianen en hyena’s jagen op flamingo’s. Wie het voor gisteravond allemaal al eens eerder zag, mag het zeggen.

Het fenomenale succes van de BBC-natuurserie Earthflight, geproduceerd door John Downer, bezorgt ook de EO adembenemende kijkcijfers (zie onder). In het gisteren uitgezonden tweede deel, waarin Afrika vanuit de lucht werd bespied, zagen we trekkende ooievaars boven de Victoriawatervallen zweven en kregen onder meer een visarend en een gier een camera om de nek gehangen. Tamme vogels zijn getraind om de camera weer keurig bij de productie terug te bezorgen. Maar er wordt ook gewerkt met geruisloze gliders, drones en bemande ultralichte vliegtuigen om opnamen te maken te midden van een vlucht ganzen.

Het is zo spectaculair en volmaakt dat je soms bijna denkt naar een animatiefilm te kijken. Terwijl de gelijknamige dvd-box superzaken zal gaan doen tijdens de feestdagen, zwelt ook langzaam de kritiek aan. Vogelaar Hans Dorrestijn vond het vorige week in Pauw & Witteman (VARA) allemaal te mooi en te kunstmatig. Op Twitter noemde iemand Earthflight „de André Rieu van de natuurdocumentaire.”

Maar waarom zijn wij er in veel groter aantallen zo dol op? Omdat deze heroïsche verhalen over eten en gegeten worden uiteindelijk laten zien dat onze soort en onze technologie de baas zijn? Of omdat we heimwee hebben naar de wrede natuur waarvan we zo vervreemd zijn?

Veel van de kijkers die geen enkele moeite hebben met het gevecht tussen gieren en maraboes om het nog lichtjes bewegende karkas van een gnoe, moesten wel even slikken toen meesterkok Robert Kranenborg gisteren in De wereld draait door (VARA) bécasse à la presse klaarmaakte en serveerde. Deze houtsnip, in Nederland een beschermd vogeltje, kwam uit Schotland. De grootste delicatesse is het overlangs doorgesneden kopje. Toen Matthijs van Nieuwkerk eraan knaagde, vroeg zijn tafeldame, vegetariër Claudia de Breij, of hij zich realiseerde dat hij een snavel vasthield. Zijn wij nog wel trots op onze positie bovenaan de voedselketen en de bijbehorende jagersbeschaving?