Een huis, geen hok

Een Japanse ontwerper heeft beroemde architecten gevraagd huizen te ontwerpen voor honden. Het Nederlandse bureau MVRDV maakte voor de beagle een huisje dat schommelt.

Waarom zou architectuur aan mensen zijn voorbehouden? Honden willen toch ook prettig wonen? De Japanse ontwerper Kenya Hara, creatief directeur van het inmiddels internationale merk Muji (dat ‘geen merk’ betekent) lanceert volgende maand op de kunstbeurs Art Basel Miami Beach zijn nieuwe project: Architecture for Dogs.

Hara heeft architecten en ontwerpers van naam en faam uitgenodigd, en doet zelf ook mee, om voor verschillende hondenrassen een huis te ontwerpen. Geen hok, maar echte architectuur die de interactie tussen mens en hond beïnvloedt. „Een zeer oprechte verzameling architectuur, die honden en hun mensen gelukkig maak”, schrijft Hara op de deze week gelanceerde websitearchitecturefordogs.com. De prototypes van de ‘hondenhuizen’ – van hokken mogen we niet spreken – worden volgende maand gepresenteerd.

Hara heeft kleine hondenrassen uitgekozen die gewend zijn om binnen te wonen. Alle deelnemende ontwerpers kregen een dossier over het ras waarvoor ze aan de slag gingen met informatie over hun temperament en behoeften.

Sommige architecten kregen een ras toegewezen, zoals het bekende Nederlandse bureau MVRDV dat voor de beagle een huisje maakte dat als een schommelstoel heen en weer beweegt. Industrieel vormgever Konstantin Grcic zet de poedel als een filmster op een podium met een rode loper, voor een ronde spiegel met lampen rondom. Voor de jack russell ontwierp het bureau Torafu de Wanmock, een combinatie van wan (in het Japanse zegt een hond geen waf maar wan) en mock van hammock, hangmat. Hun ontwerp is een frame van triplex waar de eigenaar van de hond een T-shirt overheen kan spannen dat naar hem ruikt en waarin de hond zichzelf kan wentelen.

Anderen hadden zelf een voorkeur: Toyo Ito wilde een huis bouwen voor zijn eigen hond, een shiba. Maar zijn idee voor een opblaasbaar dak van vinyl dat de hond zelf op zijn rug zou dragen, bleek onuitvoerbaar. Nu zit Ito’s shiba in een soort kinderwagen, onder een afdakje in een mand op wielen die ook als hondenmand kan dienen.

Op de deze week afgesloten Architectuurbiënnale in Venetië trok Ito de aandacht met ander werk, namelijk ontwerpen van sloophout voor een gemeenschapshuis in een door de tsunami getroffen gebied. Bij de Japanse architect Kazuyo Sejima is er helemaal een opvallende kloof tussen haar strakke en beheerste architectuur voor mensen en haar architectuur voor honden, in dit geval een bichon frisé. Ze maakte een gebreide hoes – zeg maar de zachte, wollige vacht van de hond zelf, maar dan groter. In de handleiding, die bij alle ontwerpen zit, wordt de doe-het-zelver gewaarschuwd, de moeilijkheidsgraad hier is ‘difficult’.

Initiatiefnemer Hara speelde allang met dit idee en wist de interesse te wekken van de Amerikaanse venture capitalist Imprint Venture Lab. Het is vraag of de investeerder eraan zal verdienen: de ontwerpen staan immers op het web, iedereen kan ze downloaden, veranderen, aanpassen en als een eigen variant weer naar de site uploaden. Op Twitter wordt er al volop gereageerd, onder andere met de vraag ook een versie voor katten te maken.