dvd en web Hitchcock wordt niet altijd beter van blu-ray

Hitchcock Masterpiece Collection (14 films op blu-ray).

Regie: Alfred Hitchcock.

dvd-speelfilms

Filmstudio Universal zet zijn honderdste verjaardag kracht bij met mooie blu-ray-uitgaves, zoals Spielbergs Jaws, E.T. en de Indiana Jones-serie. De films van Alfred Hitchcock waarop Universal de rechten heeft, zijn nu uitgebracht in een fraaie, maar dure box (140 euro) met 14 blu-rayschijfjes en een boekje. Daarin replica’s van filmaffiches en storyboards, zoals de fameuze douchescène uit Psycho, plus andere snuisterijen.

De Hitchcock Masterpiece Collection moest om commerciële redenen natuurlijk rond de feestdagen in de winkel liggen. Dat is gelukt, maar niet helemaal zonder kleerscheuren. De echte meesterwerken, waaronder Rear Window (1954), Vertigo (1958) en Psycho (1960), staan stralend op schijf. Ze zijn haarscherp, hebben prachtige kleuren – of strak zwart-wit, zoals Psycho – en nauwelijks last van technische defecten. Maar bij The Man Who Knew Too Much (1955) fluctueren de kleuren op redelijk hinderlijke wijze. Er golft soms een gele zweem over het beeld. Family Plot (1976) lijdt onder een vreemd soort spikkels die vooral goed op gezichten te zien zijn, een digitale ‘ziekte’ waar Marnie (1954) af en toe ook mee te maken krijgt. Net zoals in The Birds (1963) zien de shots van ster Tipi Hedren er in Marnie bovendien heel soft uit, maar dat was indertijd een stijlkeuze. Bij een filmster hoort nu eenmaal softfocus glamourfotografie. Bij Rope zijn de kleuren mat, maar dat ligt hoogstwaarschijnlijk aan het oorspronkelijke materiaal uit 1948.

De extra scherpte van blu-ray heeft ook nadelen. De achtergrondprojecties die in de hoogtijdagen van Hollywood gemeengoed waren, vallen nu extra op. Dan gaat de film van scherpe scène opeens naar acteurs die voor een veel onscherpere achtergrondprojectie staan en terug – het haalt je af en toe wat uit de film. Hetzelfde geldt voor de soms klungelige trucages. Omdat ze qua scherpte niet echt meer naadloos in de film verwerkt zijn, vallen ze extra op. Dit was niet Hitchcocks bedoeling.

Vreemd genoeg vallen juist de recentste Hitchcock-films qua beeldkwaliteit een tikje tegen: niet alleen Family Plot maar ook Torn Curtain (1966). Daarentegen staan Saboteur (1942) en Shadow of a Doubt (1942) er vrijwel perfect op.