Verdachte pikte alleen een keer de auto van een buur

Moordverdachte Jasper S. was een vriendelijke man, zeggen dorpsgenoten. Dat hij ooit een auto stal was „een incident”.

Jasper S. kwam niet veel in het dorp, maar deed wel mee aan de jaarlijkse trekkerwedstrijd, zegt Sjoerd Hoekstra van Dorpsbelang Oudwoude. Hij deed niet alleen mee, hij won de wedstrijd in behendigheid op de trekker ook wel eens.

Geen asielzoeker, maar de 45-jarige melkveehouder Jasper S. werd eergisteren aangehouden als verdachte van de moord op Marianne Vaatstra, dertien jaar geleden.

S. wordt in het lintdorpje Oudwoude omschreven als hardwerkend en vriendelijk. Hij nam meer dan tien jaar geleden de melkveehouderij (60 koeien) van zijn ouders over. Met zijn gezin trok hij in het ouderlijk huis. Zijn ouders wonen nu elders in Oudwoude. Voor de boerderij kreeg hij een enkele keer EU-subsidie, zoals bijna alle boeren in de omgeving. De vrouw van Jasper S. was meer betrokken bij het dorpsleven dan hij, vertellen bewoners, onder meer bij de gymvereniging. Het gezin en de ouders van S. kerkten bij de protestantse Oosterkerk. Vanmorgen bezocht dominee Ellen Peersmann de ouders van S.

Gedurende de afname van DNA-materiaal bij mannen in de regio, bleek niet dat S. zich zorgen maakte, zegt Sjoerd Hoekstra van Dorpsbelang. Meerdere bewoners hebben hem er tamelijk achteloos over horen spreken.

Tjitske Dijkstra , buurvrouw van de verdachte, kan zich niet voorstellen dat haar buurman Marianne zou hebben verkracht en vermoord. „Nee, mijn man en ik kunnen het niet begrijpen. Hij is een heel gewone, behulpzame, degelijke en vriendelijke man. Hij verschuilt zich wat achter zijn werk.”

Maar in 2009 heeft S. wel iets raars gedaan. Dijkstra schuift een krantenknipsel over tafel. Daarin staat dat een verdachte is veroordeeld tot een geldboete van 750 euro en een rijontzegging van zes maanden wegens joyriding. Het gaat over S., bevestigen meerdere bewoners.

Na een vergadering in Oudwoude had S. nog geen zin zijn huis binnen te gaan, vertelde hij op de rechtbankzitting. Hij pakte zijn fiets en fietste „heerlijk alleen” de nacht in. Vervolgens liep hij „omdat het trok” een boerenerf op. Een Volkswagen Passat waarvan de sleutels in het contact zaten, bracht hem op een idee. Hij stapte in en reed ermee weg. Het verbaasde hem zelf ook, zei hij achteraf tegen de rechter. „Dat ik een auto steel, past niet bij mij.” Een door hemzelf geraadpleegde psychiater zei dat hij mogelijk leed aan een ‘dissociatieve fugue’: een stoornis waarbij iemand wil vluchten voor een dreiging en waarbij ook geheugenverlies kan optreden. Een stopteken van de politie had hij genegeerd. Uit schaamte en paniek, zei hij bij de rechter: hij realiseerde zich toen pas dat hij een auto gestolen had én hij had te veel gedronken.

Opmerkelijk is dat de eigenaar van de auto destijds geen straf wilde voor S. Hij schreef zelfs een brief vol lof over hem aan de rechtbank. En ook nu is het dorp niet van plan het vriendelijke gezin „de rug toe te keren”, zegt een van de andere buren van S. Het joyriden noemt zij „een incident”.

Zaak-Vaatstra: pagina 6