‘Onze cultuur van rijk worden is pervers’

In 2009 schreef The New York Times over John McAfee en het armer worden van Amerika’s superrijken. Hij reageerde zo:

Ik ben het eens: ik had maar weinig behoefte aan de meeste van mijn speeltjes. Ik gaf geld uit aan huizen waar ik zelden kwam. Ik consumeerde zonder erover na te denken.

„De meerderheid van Amerika’s rijksten leeft en doet net zo – niet dat dat enig excuus is. Vergeet niet: ik heb economisch succes bereikt binnen een cultuur die voortkomt uit de meest excessieve consumptiemaatschappij die bestaat. Ik accepteerde die cultuur.

„Maar het leven verandert ons. De afgelopen jaren ben ik de absurditeit van al mijn uitgaven gaan inzien. Ik ben mijn rotzooi gaan weggeven. (...) Zelfs na het verlies van grote delen van mijn fortuin gaf ik 2 miljoen dollar aan kunst, meubels en auto’s weg aan de armsten van het land. Ik schonk een boot van een miljoen dollar aan de kustwacht van Belize. (...)

„Het Amerikaanse ondernemerschap is wat ons groot heeft gemaakt. Maar we hebben dat gelijkgesteld aan de perverse dwang om rijkdom te vergaren. Ik maak me totaal niet druk over welk financieel verlies dan ook. Ik verkeer in goede gezondheid en ben, zoals een van de reacties luidde, gebronsd – en ik glimlach.