Mijn mama

Half zes. We liggen nog lekker te slapen als Otto (4) en Willem (2) klaarwakker bij ons in bed kruipen. Mama is al weken favoriet en de jongens vechten om het beste plekje. Al snel ontaardt het in een wedstrijdje wie het hardst „mijn mama!” kan schreeuwen.

Ik probeer het gedonder zoveel mogelijk te negeren, wat natuurlijk niet lukt. „Mama” probeert intussen de gemoederen te bedaren, wat helaas ook niet lukt.

Het zit me toch niet helemaal lekker dat de jongens alleen maar ruziemaken om aandacht van hun moeder, dus ik probeer: „Jongens, en van wie is papa dan?” Waarop Willem keihard tegen Otto schreeuwt: „Jouw papa!”