Familiemusical Shrek mist de nodige spanning

Theater

Shrek, de musical. t/m 6/1 RAI, zie. theaterhits.nl ***

Er was eens een oger die Shrek heette. Een oger is de door kinderboekenmaker William Steig geschapen fabelfiguur – een groen getinte holle bolle Gijs met oortjes in de vorm van kokertjes en een door velen verafschuwde lichaamsgeur. En het verhaal over de heldendaad die hij desondanks verrichtte, verscheen in 1990 in een boek, in 2001 in een hoogst succesvolle animatiefilm (die vele vervolgen kreeg) en daarna natuurlijk, allereerst op Broadway, ook als musical.

Shrek ging onlangs in première in het RAI Theater in Amsterdam en blijft daar de eerstkomende maanden. Als voorstelling voor de hele familie, al zullen het vooral kinderen zijn die er de aardigheid van inzien. Voor een volwassen publiek lijkt dit sprookje, dat veelvuldig knipoogt naar allerlei klassieke sprookjes, toch net niet pakkend genoeg. Mede door de nogal omslachtige verteltrant, met diverse zang- en dansnummers die het verhaal danig ophouden.

Dat is trouwens vooral aan het origineel – van tekstdichter David Lindsay-Abaire en componiste Jeanine Tesori – te wijten, want deze Nederlandse versie voldoet in veel opzichten aan alle internationale musicaleisen. In de energieke regie van Eddy Habbema, die alle grappen volop weet uit te buiten, wordt voortreffelijk gespeeld, gedanst en gezongen. In de eerste plaats door de hoofdrolspelers William Spaaij als Shrek, Kim-Lian van der Meij als de prinses in een door een draak bewaakte toren, Paul Groot als gemener dan gemene tegenstander en Rogier Komproe als topentertainer in de gedaante van een ezel.

Spaaij heeft hier echter een handicap die het lastig maakt de harten van zijn publiek te winnen. Hij is niet alleen buikig gemaakt, maar bovendien groen gemaskerd. Dat laat weinig ruimte voor expressie. In veel scènes staat hij er nogal lijdzaam bij, zonder te kunnen uitblinken in de jongehonderige charme die hij eerder vertoonde als Bert in Mary Poppins en de jonge Shaffy in Ramses.

Bij de montere, maar niet altijd even originele showmuziek klinken de vertalingen van Allard Blom volkomen soepel en natuurlijk. Alsof ze nooit in het Engels zijn gezongen. Het twaalfkoppig orkest klinkt vol genoeg om op de gewenste momenten te spetteren. En de decors zijn veelal een lust voor het oog.

Dat alles maakt Shrek tot een uiterst respectabele productie waarop weinig valt af te dingen. Hooguit dat er van een spannend bedoeld avontuur nauwelijks sprake is. En dat het verhaaltje zodoende de kinderleeftijd zelden kan ontstijgen.