Fair

Majo Delgorge (59) uit Vianen zat achter zo’n grote tas op wieltjes, waaruit ze een meegebracht pakje Wicky opdook – sap met een rietje. Voor haar geen biologische bollen of marshmallows met chocolade van de Culinaire Parade, op de Margriet Winter Fair. Om ons heen in de Utrechtse Jaarbeurs was ‘lekker shoppen’ het motto, van Sapph-lingerie tot Worstenkoning. Ook voor de ‘workshops’ stonden Margriet-lezeressen in de rij.

Iedereen heeft een aura.

Thee en kaas, een bijzonder combinatie.

Aquarelleren met Janneke Brinkman.

„Het is hier altijd veel van hetzelfde”, zei Majo tevreden. Zij had voor 4,95 een houten raamhanger gekocht, voor Kerst. Het was precies dezelfde als vorig jaar, maar die was voor de woonkamer en deze voor de keuken.

Ik had vrouwen aan kledinghangertjes zien trekken bij Modojurkjes. Om maar te zwijgen van de hebberige taferelen rond de Sjoetiek en Alberto Trendy Horloges. Maar Majo moest leven van 800 euro per maand: weduwenpensioen, sinds haar man vorig jaar overleed aan kanker.

Hij was lakspuiter en zij werkte in een verpleeghuis. Daar kwam ze tot de conclusie dat men zijn ouders „beter maar meteen in een kist kan stoppen”. Ze zag gehalveerde maaltijden om te bezuinigen, verwaarloosde mensen, en ze zag niemand die er wat aan deed.

Toen haar man eenmaal naar zo’n verzorgingshuis moest, nam ze ontslag om zelf voor hem te zorgen. Terug kon ze daarna niet meer, nu verpleeghuizen diploma’s eisen van gastvrouwen zoals zij, vijftigers die gewoon het ontbijt maakten, maaltijden rondbrachten, haren kamden, nog met de mensen praatten. Voor hen is een opleiding van anderhalf jaar vaak te hoog gegrepen. Maar ze wílde ook niet meer terug naar die bejaardenhel.

Gelukkig had ze nog die maag verkleinende operatie vergoed gekregen, zei ze, dat scheelde: nu deed ze met een brood een week.

Twee jaar geleden woog ze nog 155 kilo – te veel gegeten, ja. Ze was intussen 44 kilo kwijt. Ook het toegangskaartje van de Margriet Fair betaalde zich uiteindelijk wel terug, hoopte ze. Je zag hier leuke dingen om thuis na te maken.

Wat dan, vroeg ik.

Ze dacht na.

Dennenappels, zei ze. Ja. Dat je die ook best zelf zilver kunt spuiten.

Majo Delgorge: voormalige hardwerkende Nederlander, ongezonde Nederlander, oudere Nederlander , boze Nederlander, laagopgeleide Nederlander. Een Nederlander die je wat kunt gunnen, al leidt ze volgens sommige hoogopgeleiden een ‘alleszins acceptabel’ leven.

En wat wilde zij eigenlijk zelf?

Majo Delgorge wou een etagère. Een etagère om kerstballen in te leggen. Ze overwoog de kosten te delen met haar dochter. Dan zetten ze de etagère Eerste Kerstdag bij de één, zei ze dromerig, en Tweede Kerstdag bij de ander. Nu het toch crisis was.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Christiaan Weijts.