De nevenschade van films en poëzie uit de jaren 70

De kunstouders hebben meer slachtoffers gemaakt.

Dokument: Alleen in de wereld Ned. 2, 22.55 - 00.05 uur

De kunst ging voor, de kinderen waren de dupe. De boodschap van de documentaire Alleen in de wereld van Denise Janzée is niet te missen. De kinderen van cineaste Nouchka van Brakel en dichters Simon Vinkenoog en Cor Vaandrager hadden geen makkelijke jeugd.

Opgroeiend in de jaren 70, toen hun ouders druk waren met werk, liefde en drugs. Sandrien van Brakel werd verzorgd door de buurvrouw als ze ziek was, Alex Vinkenoog zwierf op zijn vijfde door Amsterdam, Marcus Muzea maakte de badkamer schoon na een bloederige zelfmoordpoging van zijn stiefvader Vaandrager.

De wrok is er nog steeds. Met kunst willen ze niets te maken hebben. Sandrien is met haar zoon gevlucht naar Noord-Groningen, „geen stress, geen drama”. Alex werkt op de markt, Marcus in hijstechniek. Ze zijn betrokken bij hun kinderen. En de bescheiden Alex wordt nog steeds overschreeuwd door de weduwe van Vinkenoog.

Vier jaar geleden maakte Janzée, dochter van Willeke van Ammelrooy, een korte film over haar moeder en hun relatie. Het emotionele onvermogen van Van Ammelrooy was pijnlijk om te zien. Met haar nieuwe film lijkt Janzée te zeggen: ik was niet de enige, die kunstouders hebben meer slachtoffers gemaakt. Het doet geen afbreuk aan hun werk, maar Janzée laat wel zien dat al die films en gedichten niet zonder nevenschade tot stand zijn gekomen.