De Ajrami's zijn wéér op de vlucht

Het huis van de familie Ajrami werd bij de Israëlische invasie in de Gazastrook verwoest. Nu is ze weer gevlucht, uit angst voor een nieuwe invasie.

De tegels in de badkamer van de familie Ajrami hebben verschillende kleuren. De oude, donkerbruine, overleefden de Israëlische Operatie Gegoten Lood vier jaar geleden. De nieuwe, beige tegels maskeren de sporen van het manshoge gat dat Israëlische militairen destijds in de badkamer sloegen, toen ze kwartier hadden gemaakt in dit huis in Twam, in het noorden van de Palestijnse Gazastrook. De familie Ajrami was eerder op blote voeten het huis ontvlucht.

Voor het Israëlische leger bezit nam van het huis, schepten bulldozers de achterkant eraf. De keuken verdween, evenals de slaapkamers. Drie bommen vernielden het dak. Vlak voor het leger vertrok, in januari 2009, gooiden militairen handgranaten het huis in. Het glas was uit de ramen. Alle meubilair was stuk.

Na de invasie bouwde de familie Ajrami het huis weer op, met financiële steun van de Verenigde Naties. De gaten die granaatscherven in de muren hadden gemaakt, vulden ze met plamuursel. Vorig jaar kreeg de kamer van de kleindochters een roze lik.

En nu pakt de familie weer haar biezen, uit angst voor een nieuwe Israëlische invasie. De drie zonen logeren met hun vrouwen en drie kleine meisjes bij kennissen in Gazastad. Daar is het dichter bevolkt, dus veiliger, menen ze. Het is dichter bij de ziekenhuizen. En de verwachting is dat Israël eerst de randen van de Gazastrook zal innemen, als het Gazastad zou intrekken. Twam ligt amper twee kilometer van de grens met Israël. De meeste buren zijn vertrokken.

De grootouders, Yussef (63) en Samia (52) Ajrami, slapen ’s nachts in Gazastad, maar komen overdag, als de bombardementen afnemen, even terug naar hun huis in Twam. Om te kijken of het er nog staat. Om meer spulletjes te verzamelen. Om even op hun vertrouwde bank te zitten. Hun huis betekent veel voor ze. Bezorgd wijzen ze op de verse scheuren die de Israëlische bombardementen de laatste dagen maakten.

Opa en oma Ajrami geloven dat een nieuw grondoffensief aanstaande is. Want daarover horen ze op televisie. Ditmaal willen ze voorkomen dat ze eerst twee weken in Twam opgesloten zitten met om hen heen het geluid van destructie.

Levendig herinnert Yussef zich hoe de graafmachines klonken, het schieten. „De dood was hier.” En nu, zegt Yussef, hangt hier dezelfde doodse sfeer. Het geluid van de huidige bombardementen en de raketlanceringen brengt alle trauma’s terug. Met de beelden van de levenloze lichamen die ze op hun vlucht destijds voorbij renden.

Militairen hebben ze tijdens de vorige invasie niet gezien. En ook geen tanks. Ze verstopten zich in de veiligste kamer van het huis en durfden niet uit de ramen te kijken, uit angst voor scherpschutters. Ze hoorden alleen geluiden, die zo akelig overeenkomen met het geraas, gesnor, gezoem en geknal van nu. Ook het vorige grondoffensief begon met enkele dagen van luchtaanvallen.

Stress is een understatement voor het gevoel dat Samia nu heeft. „Ik kan niet langer dan vijf minuten slapen. Bij elk geluid spring ik op.”

Ze slaapt met een transistorradio op haar kussen. Samia denkt dat een invasie ditmaal nog grimmiger zal zijn. „De raketten die Tel Aviv en bijna Jeruzalem bereikten hebben Israël heel kwaad gemaakt.” Zij stond bepaald niet te juichen toen Tel Aviv werd geraakt. Ze gelooft in vreedzame oplossingen om het conflict te beslechten, niet in raketten. Nooit, zeggen de Ajrami’s, zouden ze stemmen op Hamas, dat sinds vijf jaar de Gazastrook bestuurt.

Het feit dat Israël opnieuw in en rond Twam doelen bombardeert, kan betekenen dat Hamas gebruikt maakt van dit gebied om zijn raketten te verbergen of af te vuren. De burgerbevolking in Gaza wordt op geen enkele manier door Hamas beschermd.

En toch krijgt Hamas niet de schuld van de escalatie van geweld. „Israël begon”, zegt Samia. „Hamas probeerde jarenlang het raketvuur van andere facties te verhinderen, maar Israël heeft daar geen respect voor. Bovendien zijn er straks weer Israëlische verkiezingen. Elke vier jaar zijn wij daar het slachtoffer van.” Toeval of niet, vier jaar geleden, toen Operatie Gegoten Lood plaatshad, was het ook verkiezingstijd in Israël.

Vier jaar geleden kwam het Israelische leger na zeven dagen van luchtaanvallen Gaza binnen. Het is nu dag zes, en de speculaties over een grondoffensief houden aan.