Beth Hart weet prima raad met alle rockclichés

Pop

Beth Hart. Gehoord: 18/11 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 20/11 Effenaar, Eindhoven; 21/11 Tivoli, Utrecht; 4/12 Atak, Enschede; 6/12 Orpheus, Apeldoorn. Voor meer speeldata zie bethhart.com ***

Beth Hart is stoer én innemend. In strak zwart, met zwiepende haardos en een doorleefde stem zingt Hart haar nummers. Daar tussendoor is de zangeres de hartelijke Amerikaanse die veel kletst en het publiek bekent dat ze nog altijd met het licht aan slaapt.

De veertigjarige Beth Hart, die al jaren aan haar carrière werkte - begin jaren negentig won ze op een Amerikaanse talentenjacht 100.000 dollar - werd rond 2004 eindelijk door Nederland omarmd. Ze nam hier in 2005 in het Amsterdamse Paradiso een live-cd op, en nu doet ze een uitgebreide tournee.

Doorgaans speelt Hart degelijke rockmuziek met ronkende maar niet al te inventieve gitaarpartijen. Sommige nummers krijgen meer dynamiek en afwisseling in melodie, bleek gisteravond in Paradiso. Bij Waterfalls bijvoorbeeld viel op hoe soepel Harts stem langs de toonladders glijdt, en ze ook in de ruige muziek nog flink wat drama weet te verwerken.

De ruigheid wordt op haar meest recente album Bang Bang Boom Boom opgesierd met swingritmes en bonkende piano’s. Het nieuwe Better Man lijkt een voor de hand liggende tirade, maar dankzij Harts vileine stem die trilt van woede of soulvol kermt, wordt duidelijk dat de man in kwestie nog wat te wachten staat. De rockclichés zijn bij Beth Hart in goede handen. Ook tijdens haar optreden werden alle tips uit het rock-etiquetteboek opgevolgd: knielen bij de solerende gitarist, wild headbangen en getergd over het podium lopen. Hart brengt het alsof ze het zelf heeft uitgevonden.