De man die een kwart eeuw onterecht vastzat (en drie andere longreads)

Michael, zijn vrouw Christine en hun zoontje Eric. Screenshot uit '60 Minutes'.

Nrc.nl maakt iedere zondag een selectie van de beste longreads, lange artikelen die op internet staan. Deze week lazen we onder meer over een man die 25 jaar onschuldig in de gevangenis zat en een ander die 30 jaar lang niet wist dat hij als kind een verschrikkelijk bloedbad had overleefd.

De man die 25 jaar onterecht vastzat voor de moord op zijn vrouw

Michael Morton bij zijn arrestatie.

De vrouw van de Texaan Michael Morton, Christine, wordt in de ochtend van 13 augustus 1986 op brute wijze in haar eigen bed vermoord nadat hij naar zijn werk is gegaan. Het driejarige zoontje van het stel is getuige. Michael komt die middag thuis en treft zijn huis aan als een crime scene: afzetlint en overal politie. Twee enorme drama’s overvallen hem: één: zijn geliefde is dood. En twee: hij is de hoofdverdachte.

Michael Morton zou de 25 jaar daarna in de gevangenis doorbrengen, totdat hij vorig jaar oktober vrijkwam.

Texas Montly, een maandelijks tijdschrift dat door ongeveer één op de zeven Texanen gelezen wordt, schreef zijn verbluffende verhaal op. Ze nemen er de ruimte voor - twee delen van samen bijna 28.000 woorden - maar het is het dubbel en dwars waard. ‘The Innocent Man’ is de beste longread die we tot nu toe lazen voor deze serie.

“On April 12, 1987, Michael Morton sat down to write a letter. 
“Your Honor,” he began, “I’m sure you remember me. I was convicted of murder, in your court, in February of this year.” He wrote each word carefully, sitting cross-legged on the top bunk in his cell at the Wynne prison unit, in Huntsville. “I have been told that you are to decide if I am ever to see my son, Eric, again. I haven’t seen him since the morning that I was convicted. I miss him terribly and I know that he has been asking about me.” Referring to the declarations of innocence he had made during his trial, he continued, “I must reiterate my innocence. I did NOT kill my wife.”

Lees het hele artikel van Pamela Colloff op de site van Texas Monthly: deel één (12.540 woorden) en deel twee (15.262 woorden).

Wat doen kinderen op een patriottistisch zomerkamp?

Foto ANP / Bas Czerwinski
Ze zijn geïnspireerd op de shows van de conservatieve tv-presentator Glenn Beck, de Tea Party-beweging en de ondertekenaars van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring: de patriottistische zomerkampen die op verschillende plekken in Amerika worden georganiseerd. Wat gebeurt daar eigenlijk?

Niet veel anders dan bij ‘normale’ zomerkampen. Kinderen spelen, sporten en krijgen les. In dit geval over de Amerikaanse geschiedenis, of om specifieker te zijn, de onafhankelijkheidsverklaring en de ideeën van de founding fathers over het land. Maar zijn de kampen, waar docenten t-shirts dragen met teksten als ‘hands off my healthcare’, echt zo politiek neutraal als de organisatoren beweren? Is het niet gek dat kinderen onder de tien worden bijgepraat over het recht op leven van een foetus? Lauren Bans bezocht voor GQ een paar dagen een kamp in Pennsylvania.

“After three days here, I can tell you the vast majority of Patriot Camp was harmless. But on the few occasions it wasn’t all dodgeball and kiddie-pooling, it really, really wasn’t. And in those moments, the fact that this was a camp for little kids never stopped being, to use Beck’s word, disturbing.”

Lees het hele artikel van Lauren Bans op de site van GQ (3.759 woorden).

Wat er gebeurde in Dos Erres

Oscar. Screenshot uit een YouTube-preview van het ProPublica-artikel.

Wat gebeurde er op 6 december 1982 in Dos Erres, een dorpje in het noorden van Guatemala? Lang bleef dat een mysterie, maar de laatste paar jaar werd er steeds meer over duidelijk. Op die dag vielen ongeveer zestig Kaibiles, speciale eenheden van de Guatemalteekse regering, het dorpje binnen. Het was burgeroorlog en de Kaibiles vermoedden dat guerrillero’s er wapens hadden opgeslagen. Het liep uit op een verschrikkelijk bloedblad. De militairen verkrachtten vrouwen en meisjes en brachten uiteindelijk vrijwel alle inwoners, 226 in totaal, om het leven. De slachtpartij duurde tot de volgende dag. De lichamen werden een voor een in een waterput gegooid.

Enkele militairen besloten in de afgelopen jaren te praten over die dag, omdat ze het niet langer voor zich konden houden. En een aantal militairen is inmiddels veroordeeld tot een lange gevangenisstraf.

Dit jaar, dertig jaar na de massamoord, kreeg Oscar Ramirez (zie foto hierboven), een Guatemalteek die in de VS woont, een bericht dat zijn leven veranderde. Hij was in december ’82 drie jaar oud. Oscar bleek als een van de weinigen te zijn gespaard en was meegenomen door een van de soldaten. Zijn vader was dus niet zijn vader en zijn familie niet zijn familie. Zijn echte vader was tijdens de massamoord niet in het dorp en was - op zijn beurt - dertig jaar lang in de veronderstelling dat hij zijn vrouw en al zijn zeven kinderen die dag verloren was.

“If the prosecutor’s suspicions were correct, Oscar didn’t know himself. He was not the son of an honorable soldier. He was a kidnapping victim, a battlefield trophy, living proof of mass murder.”

Lees het hele artikel van Sebastian Rotella en Ana Arana op de site van ProPublica (10.872 woorden). Luisteren kan ook: radioprogramma This American Life maakte er een hele uitzending over (duur: 59 minuten). Het radioprogramma Metamorphosis, ten slotte, interviewde in juli (duur: 27 min.) een andere overlevende, die toen 5 jaar oud was.

Het zwakste punt van digitale veiligheid: het wachtwoord

Wat zijn de alternatieven voor het wachtwoord? Foto ANP / Lex van Lieshout
Mat Honan werd onlangs gehackt. Met rampzalige gevolgen. Door de koppeling van verschillende online diensten en opslag in de cloud hadden de hackers zodra ze toegang hadden tot één account toegang tot alles. Zijn iPhone en iPad werden vanaf een afstand gewist, via zijn twitteraccount werden racistische teksten verspreid en hij raakte gigabytes aan foto’s, e-mails en documenten kwijt.

Het was niet zo dat Honan geen verstand heeft van de digitale wereld. Hij schrijft voor technologiemagazine Wired en het wachtwoord voor zijn Gmail-account bestond uit negentien karakters. Na de hack - die zijn digitale leven vernietigde - dook Honan in de wereld van digitale veiligheid. En uit hoeveel tekens, hoofdletters en apenstaartjes een wachtwoord ook bestaat: het persoonlijke wachtwoord heeft geen toekomst meer, stelt Honan.

“The ultimate problem with the password is that it’s a single point of failure, open to many avenues of attack. We can’t possibly have a password-based security system that’s memorable enough to allow mobile logins, nimble enough to vary from site to site, convenient enough to be easily reset, and yet also secure against brute-force hacking. But today that’s exactly what we’re banking on—literally”

Lees het hele artikel van Mat Honan over de toekomst van digitale veiligheid bij Wired (6.217 woorden)

Over deze rubriek

Op internet moeten teksten kort zijn, was jarenlang het devies. Mensen lazen namelijk geen lange artikelen van een beeldscherm; daar was het papier voor. Tegenwoordig is dat anders. Met de komst van de tablets en e-readers is van een scherm lezen aantrekkelijker geworden. Bovendien ontstonden diensten als Instapaper, Pocket (voorheen Read It Later) en Klip.me, waarmee je een artikel van een website kunt bewaren om later te lezen - en belangrijker: in een aantrekkelijke opmaak. Daarom selecteert nrc.nl elke zondag, wanneer je er de tijd voor kan nemen, een aantal van de beste ‘longreads’.

Zelf een mooie longread gelezen? Geef je tip in de comments.

    • Lex Boon en Peter Zantingh