Wibaut en de slopers van de Stopera

Typische transfers of bonje in de boardroom, gesuikerde bonussen of verbroken beloftes? De nieuwe firma is erbij – elke zaterdag.

Het is alweer een tijdje geleden dat Renaultin Amsterdam een mooie garage mocht bouwen tussen de Mr. Treublaan en de Wibaut-straat. Tussen de wegen, beide vernoemd naar legendarische Amsterdamse wethouders, verrezen werkplaatsen, een benzinestation, kantoren en een showroom. Jaarlijkse erfpacht vanaf 1957 en de daarop volgende 75 jaar: 36.800 Hollandse florijnen – een kleine 17.000 euro.

In 2002 kwam er een nieuwe eigenaar met ideeën. Waarom niet een mooie eetgelegenheid op de begane grond? De ligging is fantastisch, middenin een zakenkwartier, goed bereikbaar per trein, tram en auto. De gemeente keurde die bestemmingswijziging goed. Het pand werd verbouwd.

Het resultaat is bekend. Het Amsterdamse Dauphine is een begrip in de Nederlandse zakenwereld. Wie komt er niet, op die pleisterplaats van handelsreizigers onder de vestiging van Het Financieele Dagblad. De gemeente Amsterdam was ook in zijn nopjes. De nieuwe eigenaren werden begin 2005 per brief gefeliciteerd met de stijlvolle renovatie door toenmalig wethouder Duco – nog geen straat naar vernoemd – Stadig. Maar wat kregen zij een jaar later te horen? Oh ja, die bestemming mocht u alleen wijzigen als u jaarlijks ruim drie ton meer canon betaalt per jaar – het achttienvoudige van het tarief.

Sindsdien is het hommeles. Eigenaren weigerden te betalen, procedures volgden. Deze week publiceerde het gerechtshof zijn uitspraak in hoger beroep waarin de gemeente dik een miljoen achterstallige erfpachtverplichting eiste. Mocht de rechter dat niet toewijzen dan werd – het staat er echt – „herstel in oude toestand” geëist. Maar slopen blijkt niet nodig. De gemeente verloor op alle punten: er komt geen garage meer terug.