Speels gemak

In vergelijking met alle heisa en opwinding van de afgelopen weken over het uitgeruilde haastakkoord kon het eigenlijk alleen maar een matte vertoning worden. In politiek opzicht was het bij voorbaat ongevaarlijk. Toch was het Kamerdebat over de regeringsverklaring de officiële start van het kabinet-Rutte II. Ik ging er eens goed voor zitten.

Hoewel het een lange zit was en hoewel het erg voorspelbaar verliep, raakte ik steeds meer geboeid door het debat. Vooral de lange woensdagmiddag, de eerste termijn van de regering – waarbij premier Rutte uren nodig had om alle vragen te beantwoorden die de Kamer in eerste termijn had gesteld en hij om de haverklap werd geïnterrumpeerd – was een fascinerende vertoning.

Spannend werd het niet, maar juist dat was zo boeiend. Het fascineerde mij om te zien hoe de oppositie geen enkele vat kreeg op de premier. Ze schoten als indianen vanaf alle kanten. Roemer noemde hem een meedogenloos sanerende neoliberaal. Wilders beschoot hem van de rechterflank met het verwijt dat hij een socialist was. Pechtold was aan het jennen en aan het sarren. Buma kwam met een goed voorbereide reeks ongemakkelijke feitjes. Slob dramde op principiële punten. Van Ojik en Thieme probeerden hun kennisvoorsprong op het gebied van milieu en klimaat uit te buiten. Maar alles werd met speels gemak gepareerd en de een na de ander droop met een pruillipje af naar zijn zitplaats.

En dat was wel degelijk de verdienste van de premier. Ik ben nooit een fan geweest van Rutte, maar woensdagmiddag raakte ik steeds meer van hem onder de indruk. Zowel inhoudelijk als retorisch was hij gewoon superieur. Zijn strategie was even simpel als doeltreffend. De flanken speelde hij tegen elkaar uit en kritiek van de middenpartijen pareerde hij door hun ervaring en expertise op het betreffende beleidsterrein te prijzen en aan te bieden hen bij de concrete uitwerking van de plannen te betrekken. Daarnaast had hij zijn cijfertjes op orde en zijn dossiers paraat en liet hij zich, tot grote verrassing van de oppositie, geen moment verrassen.

En daarbij werd het belangrijkste doel gerealiseerd. De valse start lijkt vergeten. Een prestatie van formaat.

    • Ilja Leonard Pfeijffer