Ik ben een klokkenman

‘Ik ben een klokkenman”, zegt Lars Gude. Gevraagd naar een van zijn mooiste klokken, haalt hij een carriage clock, een reisklokje, te voorschijn. Zestien centimeter hoog en met een sierlijk gegraveerde vergulde messing kast. De wijzerplaat is wit met zwarte Romeinse cijfers.

Wat Gude verkoopt is een afspiegeling van zijn smaak. Hij houdt van de Franse, negentiende-eeuwse carriage clock omdat die zo divers is. „Ze worden overal verzameld, niet alleen in Nederland, maar ook in China en Japan – vorige week verkocht ik in Australië. Dankzij internet kunnen wij klanten in de hele wereld bereiken” Gude, dertig jaar in het vak, is een van de jongere handelaren in de branche. „De oudere houden meer van renaissanceklokken en het heel vroege gebeuren.”

Het reisklokje op tafel kocht hij vorige week. Het is van ca. 1880 en kost 7.500 euro. „Ik heb de grootste collectie op dit gebied, altijd zo’n 40 exemplaren. Ik verzamel ze zelf niet, want ik wil niet concurreren met de klant. Een goed handelaar neemt afscheid.” Bij het knopje om de wijzers te draaien staat het Engelse woordje ‘hands’. „Veel Franse klokken werden voor de export naar Engeland en Amerika gemaakt”, zegt Gude. „Deze is niet gesigneerd en de maker is onbekend, maar ik denk dat het van Drocourt in Parijs is.” Hij laat een boek zien met een bijna identiek klokje van diezelfde maker.

Gudes klanten zijn divers. De een heeft vijftig klokken en de ander een paar. Wel is de klok in de tijd dat hij in de handel zit populairder geworden. „Verzamelbeurzen trekken ontzettend veel mensen.” De smaak is wel veranderd. „De Friese staartklok is volledig afgebrand. Het tuttige is van de smaak af. Het moet nu puur zijn, en origineel. Het geeft me een kick als iets 100 of 150 jaar oud is en nog in de staat zoals de maker het bedoeld heeft.”

Inl: gudeantiqueclocks.com