IJsjes in november

De welvaart van een land is omgekeerd evenredig aan het aantal demonstranten. Die formule bedacht ik gistermiddag op het Plein in Den Haag. In Zuid-Europa zijn er miljoenen demonstranten op de been. Ook op het Plein is een demonstratie aangekondigd, en het is vol. Op de terrassen, welteverstaan. Het is een uitzonderlijke mooi herfstdag, met oker scheerlicht dat bierglazen laat glinsteren.

Het kluitje demonstranten aan de voet van het standbeeld van Willem van Oranje is amper twintig hoofden groot. Als ik nauwkeuriger kijk, blijkt een deel uit pers te bestaan en een ander deel uit nieuwsgierig toekijkende passanten.

Het is crisis en toch heb ik moeite om een vrij tafeltje in de zon te bemachtigen. De sfeer is uitgelaten. Met je jas uit buiten zitten in november, en bitterballen eten, op een doordeweekse middag: dat is een onverwacht geschenk.

The world should take note: not everything is getting worse. Dat zinnetje, uit Saturday van IanMcEwan, komt ineens in me op. De hoofdpersoon denkt dit tijdens een veel grotere demonstratie met een ander doel, maar toch: niet alles wordt slechter. In Spanje zijn er huisuitzettingen en zelfmoorden. De Nederlandse werkloosheid is lager dan om ons heen. We hebben al decennia lang een gedegen bestuur.

Het handjevol demonstranten staat hier namens actiegroep Rondje Binnenhof, uit frustratie dat de Nederlandse vakbonden niet meedoen met de grote Europese vakbondsdemonstraties. Ik zie een jongen met een button tegen Shell, een kringetje gothicachtig geklede jongeren met anonymous-maskers, twee vrouwen in scootmobiels en wat jongens met lang haar die shag roken.

„Ik krijg net een telefoontje van de PvdA”, roept een donkere jongen (‘Sjonnie’) door de microfoon. „En die zeggen: ja, wij zijn nu een coalitiepartij, dus gaan we jullie niet meer helpen, met die sociale werkplaatsen. Rutte gaat klappen met de zweep geven aan de zwakkeren.”

De volgende spreker meent dat Rutte „gewoon opgesloten” moet worden. „Hij is lid van de Bilderberg-groep. Daar wordt alles in het geheim besloten. Dan kun je toch geen vertrouwen meer hebben in de democratie?”

Dat niveau. Het terraspubliek gniffelt een beetje, alsof ze naar straattheater kijken. Om drie uur gaat de protestmars van start. „Néé... wij gáán... de crisis niet betálen!” scandeert het groepje.

Ik hou het voor gezien.

Om de hoek, in de Korte Houtstraat, stapt een groep meisjes langs, allemaal met een ijsje in de hand. Een fotograaf die net uit de persingang van de Tweede Kamer komt, houdt ze staande. IJsjes, half november! De man moet meteen hebben ingezien dat dit belangrijker is dan het debat aan de andere kant van de muur. De meisjes poseren giechelig, gearmd op een rijtje. The world should take note: not everything is getting worse.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek een wisselcolumn met Margriet Oostveen.