Een dood museumstuk

Het meisje en de dood

Regie: Jos Stelling. Met: Sylvia Hoeks, Leonid Bichevin, Dieter Hallevorden.**

In Het meisje en de dood ontmoet de Russische arts Nicolai Borodinski de lijdende courtisane Elise in een hotel waar het leven tot stilstand is gekomen. Hij kan haar niet krijgen, want ze is het eigendom van de graaf – representant van alles wat vies, vulgair en voos is. De arts gaat terug naar het hotel waar de fatale liefdesgeschiedenis zich heeft afgespeeld – om er waarschijnlijk nooit meer weg te komen, want zijn paspoort laat hij opzichtig in de trein liggen. Het kostuumdrama landt in de hoogtijdagen van de Europese hoge cultuur, met verwijzingen naar Poesjkin, muziek van Chopin en beeldcitaten uit Visconti’s Death in Venice. Maar de film is eerder een grafschrift dan een revitalisatie van al die oude, negentiende-eeuwse culturele pleisterplaatsen. Veel fut zit er niet meer in. De grens tussen archetype en oubolligheid, tussen aanhaken bij de traditie en herkauwen is per definitie dun, en het plotloos en traag meanderende Het meisje en de dood belandt niet aan de goede kant van de streep.