De wolken, de wind, de zee, en opgaan in de horizon

Het eilandgevoel van Schiermonnikoog. Ned. 2, 19.55 - 20.25

Kijkers die willen uitwaaien aan zee, kunnen hun hart ophalen bij de RKK. In het tweede seizoen van Het eilandgevoel van Schiermonnikoog gaat presentator Leo Feijen weer op zoek naar „verhalen van gewone mensen die tot zichzelf komen” op het Friese Waddeneiland waar nog geen duizend eilanders wonen. Waar het land ophoudt voordat je er de weg kunt kwijtraken. „Wat overblijft is rust”, zegt de presentator.

Dat levert prachtige plaatjes op. Een grillige vloedlijn, jagende luchten, opgelapte zeehonden die buikschuivend de zee weer ontdekken. Maar de verhalen komen niet tot leven. Wie is toch de zonderling die in een tent woont? En wat doet „onze man op Schier” voor de zeehondencrèche in Pieterburen?

Er komen te veel mensen voorbij en de presentator stelt zulke gesloten vragen dat echte gesprekken vaak uitblijven. Met Marije bijvoorbeeld, ze speelt dwarsfluit op een duin. Ze schiet in de lach als de presentator vraagt: „Ben jij eigenlijk een schepper?” En even later vraag je je af waarom de camera inzoomt op een brandende sigaar terwijl Feijen met de zeehondenredder filosofeert over leven en dood.

Nee, dan verlang ik naar webcambeelden en verder niks.

De wolken, de wind, de zee, het strand, en opgaan in de horizon.

Zoals Jan Mulder in de aflevering zegt: „Het is hier meer zíjn dan spreken.”