Blijkt hij na een half uur ineens op demonen te jagen

Sinister

Regie Scott Derrickson. Met: Ethan Hawke, Juliet Rylance, James Ransone.**

De wat morsige misdaadverslaggever Ellison Oswalt (Ethan Hawke) had jaren geleden enorm succes met een boek waarin hij een geruchtmakende zaak oploste. Sinds hij getrouwd is en schoolgaande kinderen heeft, is er echter geen bestseller meer uit zijn vingers gekomen. Dit knaagt niet alleen aan zijn eigenwaarde maar ook aan zijn financiële middelen.

Vrijwel platzak betrekt hij met zijn gezin een huis waar een gruwelijke familiemoord is gepleegd – iets wat hij zijn vrouw verzuimt mee te delen. Via op zijn zolder aangetroffen sinistere ‘snuff movies’ vindt de gedreven journalist een verband met andere gruwelijke moorden. Is hij misschien een geesteszieke massamoordenaar op het spoor? Hij ruikt al een nieuwe bestseller.

In de eerste dertig minuten van het moordmysterie Sinister besteedt regisseur en co-scenarist Scott Derrickson veel aandacht aan het beroep en de professionele dilemma’s van Oswalt. Even dreigt de film serieuze thema’s aan te snijden, maar halverwege maakt de film een wending. Wat een aardige variant op het seriemoordenaarsgenre leek te worden, krijgt opeens een bovennatuurlijk tintje. De occulte psychopaat op wie Oswalt jaagt, blijkt een ‘echte’ babylonische demon, Bughuul. De relatief weldadige kalmte van de eerste helft van Sinister maakt allengs plaats voor over elkaar buitelende onwaarschijnlijkheden, knallende muziek en goedkope schokeffecten. Je schrikt er onwillekeurig nog wel van, maar het lugubere verloop beklijft verder in het geheel niet.