De SGP en haar vrijheid

Tussen de stormen over de nivellering en nog zo wat, vandaag mijn toegezegde column over de SGP, die haar zeteltal met 50 procent zag stijgen. Rots in de politieke branding.

Maanden geleden alweer liet het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg weten dat de SGP vrouwen niet mag weren van haar kieslijst.

Twee Nederlandse hooggeleerden, professor Van Bijsterveld, hoogleraar religie, rechtsstaat en samenleving, en professor Zwart, hoogleraar rechten van de mens, kraakten vervolgens de uitspraak van het Europees Hof.

De hooggeleerde Van Bijsterveld sprak van cirkelredeneringen en van een paar abstracte oneliners. Professor Zwart schreef dat het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens geen kiesrecht garandeert. Hij verwees ook naar een eerder gedane uitspraak van het Hof, dat het beperken van politieke partijen alleen gerechtvaardigd is als een partij een gevaar oplevert voor de democratische rechtsorde. Zoals een staatssecretaris van D66 ooit zei dat maatregelen tegen politieke partijen thuishoren in totalitaire regimes. Zo is het.

Het arrest van het Hof laat dus ruimte voor de Nederlandse regering en ons parlement – als gezamenlijke wetgevende macht – na te denken en te besluiten over de vraag: hoe verder?

Mijn medestudent vroeger: John Jansen van Galen – hij indertijd links, ik niet – deed in Het Parool een ‘goed woordje’ over het vrouwenstandpunt van de SGP. Hij gaf de SGP ook een raad: wees voor één keer iets minder staatkundig gereformeerd en iets pragmatischer.

Stel de kandidatenlijst nu maar open voor vrouwen, het zal in de praktijk geen zier uitmaken, geen SGP-vrouw die een knip voor haar neus waard is, zal zich aanmelden. Aldus John Jansen van Galen.

De SGP-watchers weten dat de SGP altijd bereid is geweest haar standpunten aan te passen.

Na grondige interne discussies. De tijd nemend.

Kijk naar haar omgaan met de televisie en het verschijnen daarop. Kijk vooral ook hoe zij met het lid kunnen worden van vrouwen van die partij is omgegaan, de samenwerking met vrouwelijke wethouders van andere partijen, het niet stemmen tegen mevrouw Verbeet als Kamervoorzitter.

Een parlement moet – dat is een kernpunt – altijd heel voorzichtig en terughoudend zijn de vrijheid van een politieke partij te beperken. Hier gaat het om de vrijheid van godsdienst en die van vereniging.

In deze krant schreven drie jongere studerende en werkende vrouwen een tijdje terug: „Wij SGP-vrouwen hoeven niet te worden bevrijd.”

Vlak voor de verkiezingen deed de SGP-lijsttrekker een uitspraak waarop woest door een paar dames werd gereageerd.

Van der Staaij, een keurige en principiële man, werd bedreigd en moest beveiligd worden.

Hij bleef rustig.

De SGP is de oudste partij van ons land. Geworteld in onze samenleving. Met Kamerleden van hoge kwaliteit.

En de partij bleek springlevend 12 september. Kent u het gezegde: niets vernieuwt zich zozeer als het oude, niets veroudert zozeer als het nieuwe?

Mij benieuwt het vervolg.

Hans Wiegel is oud-leider van de VVD. Deze wisselcolumn op woensdag verzorgt hij beurtelings met SP-voorzitter Jan Marijnissen.