De heuvels fonkelen met vuren van stokerijen

TOM HARDY stars in LAWLESS Richard Foreman, Jr. SMPSP

Lawless. Regie: John Hillcoat.Met: Shia LaBeouf, Tom Hardy, Jason Clarke, Guy Pearce, Jessica Chastain, Mia Wasikowska.In: 32 bioscopen. ***

Nick Cave schreef eerder het prachtige scenario van de Australische western The Proposition (2005). In het tevens door Cave geschreven Lawless draait het om min of meer dezelfde tegenstellingen als in die film: familie versus beschaving, nestwarmte versus maatschappelijke ethiek. Jammer genoeg is het script ditmaal niet het sterkste punt van een sfeervol, mooi gefotografeerd en geacteerd misdaaddrama over dranksmokkelaars in Virginia.

Matt Bondurants’ romantische familiekroniek The Wettest Country in the World vormt de basis van Lawless. De drooglegging in de jaren twintig bracht grootsteeds Amerika geweld en corruptie; het armoedige Franklin County in Virginia leefde juist op doordat moonshine, illegale sterke drank voor eigen consumptie, opeens een exportproduct werd. De heuvels fonkelden ’s nachts van de vuren van illegale stokerijen.

Lawless gaat over de broers Bondurant: de stoïcijnse Forrest, rouwdouwer Howard en de jonge branieschopper Jack. Zij laten zich door niemand de wet voorschrijven. Tot ‘special agent’ Charlie Rakes arriveert. Niet om de golf alcohol uit de heuvels in te dammen, maar om enig smeergeld op te strijken. Jack, jong en gevoelig voor de glamour van de grote stad, lijkt de zwakke schakel.

Rakes (Guy Pearce) illustreert wat er goed en slecht is aan Lawless. Hij is een adembenemend sadistisch fatje, geobsedeerd door mode en geurwater, maar als zodanig een nogal bordkartonnen opponent van de dorpse Bondurants. Zij belichamen het zuivere, pure Amerika, zo beseft ook animeermeisje Maggie (Jessica Chastain) uit Chicago: een gebutst maar veerkrachtig stadsmeisje dat als een blok valt voor de stoere Forrest Bondurant, een rol waarmee Tom Hardy opnieuw de vacante troon van Clint Eastwood claimt.

Familie is goed, beschaving is slecht. Hoe sfeervol Lawless ook is, hoe goed gekozen de gospel en bluegrass, het eindigt als een net iets te generiek heldenverhaal over mannen die pal staan.