Brieven over het regeerakkoord

Wij alimentatiebetalers zijn twee keer de dupe

In alle inkomensscenario’s en koopkrachtplaatjes mis ik aandacht voor de ongeveer een miljoen Nederlanders die partneralimentatie betalen. Wettelijk moet dit nog steeds tot twaalf jaar na de echtscheiding.

Ook ik behoor tot deze groep. Ik noem mezelf een alleenstaande tweeverdiener. Met mijn inkomen, dat ik verwerf met een meer dan fulltimebaan, houd ik twee huishoudens in de lucht.

In de nivelleringsgolf wordt mijn koopkracht aanzienlijk naar beneden bijgesteld. Ik word beschouwd als een alleenverdiener met een hoog inkomen. De algemene heffingskorting en arbeidskorting zullen voor mij verdwijnen.

Mijn ex-echtgenoot gaat er daarentegen op vooruit. Hij behoort, met mijn partneralimentatie als enige bron van inkomsten, tot een inkomensgroep die juist ontzien wordt. Het is meer dan verbazingwekkend dat de partneralimentatie per 1 januari 2013 verhoogd wordt met 1,7 procent.

Anne Marie Hey

Zeist

Nivelleren is zeker niet altijd een feest geweest

In zijn ijver om de geschiedenis als getuige à charge in zijn pleidooi voor inkomensnivellering te laten optreden, winkelt Jan Luiten van Zanden wel erg selectief in het verleden (‘Nivelleren maakt gelukkig’, Opinie&Debat, 10 november).

Het is geen gelukkig argument dat koloniaal Noord-Amerika beter presteerde dan Zuid-Amerika. Tot ver in de negentiende eeuw verschilde de inkomensongelijkheid – uitgedrukt in de Ginicoëfficiënt – in beide delen van de Nieuwe Wereld niet veel van elkaar. Anders dan Van Zanden beweert, verkleinde de komst van de Spanjaarden de inkomensverschillen. De maatregelen van de kolonisator om een deel van het inkomen van de indianen af te romen, wogen niet op tegen sterke inkomensnivellering als gevolg van de dramatische daling van het aantal indianen en daarmee van de bevolkingsdichtheid na 1492.

Een opzichtige lacune in het betoog van Van Zanden is het verband tussen nivelleren en de industriële revolutie, dé waterscheiding in de geschiedenis van de mensheid. Alleen denivelleren heeft kunnen leiden tot de opbouw van kapitalen waarmee de financiering van de eerste fabrieken überhaupt mogelijk werd. Ook daarna dreef de industrialisatie van Europa op denivellering. Alleen lage lonen en hoge ondernemerswinsten maakten verdere investeringen in de sector mogelijk.

Als Van Zanden echt moeite had gedaan om een regio met een lekker lage Ginicoëfficiënt te zoeken, was hij uitgekomen bij prekoloniaal tropisch Afrika. Dit noemt hij niet.

Ik hoef niet meer te zeggen.

Piet Emmer

Leiden

Laat elke partij haar visie geven op een leeg A4’tje

Bent ook u de weg kwijt? Nu wordt er genivelleerd via de arbeidskorting en algemene heffingskorting in plaats van via de inkomensafhankelijke zorgpremie. De algemene heffingskorting wordt inkomensafhankelijk, hoewel ze al inkomensafhankelijk was. De arbeidskorting wordt verhoogd, maar soms ook weer verlaagd. Dit snapt niemand meer.

In de afgelopen weken werd pijnlijk duidelijk dat ook politiek Den Haag het niet meer snapt. Politici hebben het krachtig samengevat – er zijn honderden knoppen om aan te draaien, en er komen altijd onverwachte resultaten uit.

Vermoedelijk komt dit doordat politiek Den Haag al jaren regel op regel stapelt om inkomenspolitiek te bedrijven, zonder achterhaalde maatregelen goed op te ruimen. Nu er echt moet worden hervormd en de enorme complexiteit van het systeem aan het licht komt, is de tijd rijp dat elke partij met een leeg A4’tje begint en daarop haar inkomenspolitiek vormgeeft – van de grond af. Houd het simpel.

Het is vergelijkbaar met een verhuizing. Je loopt door al je spullen heen en gooit alles weg wat al jaren klaarstond om weggegooid te worden, en je vervangt de dingen die toe waren aan vervanging. Ook loop je tegen allerlei spullen aan waarvan je vergeten was dat je ze had – weggooien dus!

Zo’n opdracht geeft de echte visie van partijen op het land weer, en is voor alle Nederlanders begrijpelijk. Eén A4’tje, letterkorps tien. Succes.

Frerik van Beijnum

Leiden

Dat lachebekje van Rutte gaat op den duur irriteren

Op de voorpagina van NRC Handelsblad (12 november) zie ik een foto waarop premier Rutte lacht en gedag zwaait. Hij verlaat het Torentje en wekt de schijn dat er niets aan de hand is en dat alle problemen snel en doeltreffend zijn opgelost.

Ik heb niets tegen zorgeloos vriendelijke mensen, maar een bij herhaling blunderende minister-president mag in deze beroerde situatie niet de lichaamstaal uitstralen van ‘ouwe-jongens-krentenbrood’.

Dat gaat irriteren en nog meer stemmen kosten.

H. Engelen

Heemstede