Wel érg veel Hazes

Ik begrijp dat je niet iedere dag Syrië op de voorpagina’s kan zetten, maar gisteren sperde ik mijn ogen wat verder open. Ik tuurde enige tijd naar drie André Hazes-fans op de voorpagina van de Volkskrant. Reden van hun prominente plek: de première van Hij gelooft in mij was afgelopen zondag in Amsterdam. NRC gaf diezelfde dag een net iets minder prominente plek aan de première, maar toch: op pagina drie een grote foto van Rachel Hazes, die gekust wordt door Joop van den Ende en acteur Martijn Fischer.

Wat zou ik graag een Nederlandse variant zien van Page One. Inside The New York Times. Hoe gaan redacties te werk? Bijvoorbeeld: er liggen drie foto’s op tafel, één over de oorlog in Syrië, één van een zwaaiende Mark Rutte, één met André Hazes-fans. Welke wordt page one, welke page three, en welke foto’s halen de krant niet?

Ik vond het wel wat veel Hazes, de afgelopen week. Een dag eerder had ik in Volkskrant Magazine al gelezen over het weekendgevoel van Chantal Janzen, die kennelijk perfect opgemaakt achter een professionele kaptafel haar dag begint, plus ook een interview met Kees Prins, de schrijver van de musical. Natuurlijk, Hazes is best belangrijk voor Neerlands cultureel erfgoed, maar de journalistiek lijkt zo wel erg op een verlengstuk van reclame (ik zocht naar de kortingscoupon in het magazine) en waarom überhaupt zo’n prominente nieuwsplek voor deze musical?

Het onderschrift in de Volkskrant is bovendien een beetje raar, want er wordt gesteld dat de fans naar BN’ers op de rode loper kijken, terwijl ze vooral opgewonden lijken dat ze zelf op een nieuwsfoto te komen – geen BN’er te zien namelijk. Maar wat vooral opvalt in de onderschriften is het en passant noemen van de aanwezigheid van drie ministers op de rode loper: Schippers, Bussemaker en Plasterk. Precies in de onderschriften verschuilt zich het échte nieuws. De huidige minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Jet Bussemaker, kiest als eerste culturele uitje een Joop van den Ende Productie. Mij hoor je niet zeggen dat Joop van de Ende geen cultuur is – amusement is ook cultuur – maar waarom bezoekt de minister van Cultuur in tijden van dramatische culturele bezuinigingen uitgerekend een grote musicalproductie die zichzelf uitstekend kan bedruipen, zowel in publicitair als commercieel opzicht? Is dat misschien een politiek statement?

Want laten we wel wezen, de cultuurbezuinigingen op komst zijn helemaal geen rode-loper-feestje waard. Zo verdwijnt onder meer het Mediafonds, de stuwende kracht achter veel prachtige Nederlandse kwaliteitsdocumentaires. Misschien herinnert Bussemaker zich nog dat met steun van het Mediafonds ooit die prachtige documentaire over André Hazes tot stand kwam, Zij Gelooft in Mij van John Appel. En morgen, tijdens het IDFA, gaat de nieuwe film van John Appel Wrong Time, Wrong Place in première, ook weer met steun van het Mediafonds.

John Appel vertelde aflopen vrijdag in het EYE filmcafé dat hij tien mensen voor de première mag uitnodigen – de rest zijn cultuurbobo’s. Mocht onder de rode-loper-gasten zich toevallig de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap bevinden– en ik hoop van harte dat zij ook díe moeite neemt – dan zeg ik: hop kranten, eropaf, met een paar stevige vragen voor de minister. Cultuurbezuinigingen op page one of het weekendgevoel van fans? Ah, kwam die documentaire er maar, over hoe kranten daarover beslissen. Maar zonder Mediafonds is de kans daarop misschien niet zo heel groot.

    • Stine Jensen