Miljonairsbelasting politiek gezien schot in de roos

Zou er echt iemand bezwaar hebben tegen het verhogen van de belastingen voor Amerikanen die meer dan 1 miljoen dollar per jaar verdienen? Oké, de miljonairs zelf misschien. Maar het ‘afknijpen’ van de 250.000 Amerikaanse superrijken zou het politieke compromis kunnen zijn dat nodig is om te voorkomen dat de economie begin volgend jaar in een diep ravijn stort.

Er zullen spoedig onderhandelingen beginnen tussen de twee grote Amerikaanse partijen om te voorkomen dat de voorgenomen belastingverhogingen en bezuinigingen de economie laten ontsporen. Het Begrotingskantoor van het Congres voorspelt dat als Washington niets doet, de werkloosheid weer op 9,1 procent zal uitkomen. De Republikeinse partij wil het liefst dat voor niemand de belastingen omhoog zullen gaan. En president Barack Obama denkt dat de twee hoogste belastingschijven kunnen worden opgetrokken naar het niveau dat in de jaren negentig gold voor gezinnen met een jaarinkomen van meer dan 250.000 dollar.

Maar bij compromissen kom je elkaar halverwege tegemoet. Dus waarom niet alleen degenen met een onbetwistbaar hoog inkomen zwaarder belasten? Laten we om redenen van eenvoud de grens eens leggen bij mensen die één miljoen dollar verdienen, en voor hen het toptarief van 39,6 procent invoeren dat ook van kracht was tijdens het bewind van Bill Clinton. Dan zou een groot deel van de welgestelde Amerikanen buiten schot blijven.

Het laten stijgen van het tarief voor Amerikanen die meer dan 200.000 dollar per jaar verdienen, de drempel die de Democraten willen hanteren voor éénpersoonshuishoudens, zou 2,4 miljoen belastingbetalers treffen. Het verhogen van de drempel naar 1 miljoen dollar bespaart 2,1 miljoen gezinnen hogere belastingen, waardoor er ongeveer 250.000 overblijven die zullen worden geconfronteerd met verhogingen van krap vijf procentpunt. Maar deze bijstelling heeft veel geringere gevolgen voor de overheidsinkomsten. Het louter belasten van de miljonairs zou in tien jaar tijd 250 miljard dollar opleveren. Dat is slechts een derde minder dan wanneer de hele groep van 2,4 miljoen mensen zou worden getroffen door een belastingverhoging.

Republikeinen zijn uit ideologische overwegingen tegen belastingverhogingen voor wie dan ook. Maar als de rijke staat Californië als leidraad mag dienen, vinden de mensen het niet zo erg dat de superrijken meer moeten gaan betalen: 54 procent van de Californische kiezers is akkoord gegaan met een maatregel waarbij de lokale belastingen werden opgetrokken voor mensen die meer dan 1 miljoen dollar per jaar verdienen. Als de Republikeinen er straks van kunnen worden beticht dat ze geen akkoord hebben willen sluiten omwille van de ‘miljonairs’ die slechts 0,2 procent van de bevolking uitmaken, maken ze zichzelf heel kwetsbaar. De miljonairsbelasting is politiek gezien dus een schot in de roos.

Breakingviews is een dagelijks commentaar vanuit de City in Londen. Vertaling door Menno Grootveld.