... iedereen zal het weten

Alle partijpolitieke motieven ten spijt, het herziene regeerakkoord van VVD en PvdA heeft uiteraard ook gevolgen voor concrete maatregelen die komende jaren in wet- en regelgeving neerdalen.

Het meest in het oog springende gevolg van de herschreven tekst is dat er toch bijna niets verandert in het zorgverzekeringsstelsel. Na alle rumoer, met name binnen de achterban van de VVD, was dat ook onvermijdelijk. De PvdA heeft dus eieren voor haar geld gekozen en haar aloude verlangen om de zorgpremie inkomensafhankelijk te maken nu maar opgegeven.

Het is op zichzelf positief dat de regeringspartijen op hun schreden zijn teruggekeerd. Het idee om via het zorgstelsel inkomenspolitiek te voeren, was oneigenlijk.

Maar nu alles bij het oude blijft, komt een ander onzuiver aspect van het zorgverzekeringsstelsel evenmin aan bod: de zorgtoeslag. Door deze compenserende subsidie, waarin 4,5 miljard euro omgaat, blijft de Belastingsdienst opgezadeld met de wezensvreemde taak om geld rond te pompen.

Het ziet er helaas niet naar uit dat het kabinet komende tijd veel politieke ruimte heeft om hier een oplossing voor te vinden. Maar dat wil niet zeggen dat ons hybride systeem de beste oplossing is om de kosten in de zorg te beheersen. Die opdracht houdt het kabinet.

De keuze van de coalitie om de koopkrachteffecten centraal te stellen, pakt een stuk beter uit in de aanpassingen van de belastingschijven. Met name het aftoppen van de heffings- en arbeidskorting mag een nivellering beogen, de maatregel kan aan de onderkant van de arbeidsmarkt wel positieve gevolgen hebben.

De afstand tussen uitkeringen en lonen wordt groter en daarmee ook de prikkel om te werken. De keuze om arbeid zo te stimuleren, is zinvol. Samen met het voornemen de WW een half jaar langer door te betalen, heeft het kabinet zichzelf meer tijd gegeven de andere hervormingen van de arbeidsmarkt in overleg met werkgevers en vakbeweging vorm te geven.

Dat is verstandig. Hoewel er in het nieuwe akkoord meer harde maatregelen worden uitgesmeerd en de burgers niet alles in 2014 in één klap op hun bord krijgen, zal het herstarte kabinet-Rutte II op zoek moeten blijven naar breed maatschappelijk draagvlak.

Want ondanks de verwarrende taferelen van afgelopen week wordt er in het nieuwe akkoord amper afgedaan aan de immense bezuinigingen en hervormingen die de regering in petto heeft.

De economische crisis, die nu al vijf jaar dreigt maar niet leek door te zetten, komt nu echt binnen. Wie dat ontkent door te suggereren dat sommigen de dans kunnen ontspringen, neemt een loopje met de waarheid.