Gangsters, pillen en messen

Pop

Jake Bugg: Jake Bugg

Jake Bugg speelt op Songbird-festival, 25/11 Doelen, Rotterdam

De achttienjarige Jake Bugg rookt, heeft het voorkomen van iemand die weinig zon ziet en zingt zo wereldwijs als een man in een midlifecrisis (‘I drink to remember/ I smoke to forget’). En hij is de meest gevierde nieuwe zanger in Engeland. Met zijn debuut-cd belandde hij pardoes op de eerste plaats van de Britse hitparade, waarbij hij publiekslieveling Mumford & Sons achter zich liet.

De Britse Bugg, uit Nottingham, zingt in steeds wisselende genres: van folk, naar rockabilly, naar country&western.

In de meeste nummers begeleidt hij zichzelf met slechts gitaar en krijgt zijn zang de hoofdrol. Sommige liedjes, zoals Lightning Bolt of Trouble Town, worden gespeeld door een volledige band, die klinkt alsof hij in 1957 in de Sun Studio door Sam Philips werd opgenomen, met de karakteristiek klepperende baslijnen en boem-tsjak-drums. Door zijn metalige klank doet Buggs stem denken aan die van crooners als Gene Pitney en de rock ‘n’ roll van Gene Vincent.

Toegegeven, er is een groeiend popsegment dat wordt gevuld door zangers-met-gitaar als hij. Wat onderscheidt Bugg van de anderen? Om te beginnen heeft hij net dat greintje brille in zijn voordracht, een bijzondere klank in zijn stem en de juiste doorleefde wendingen in zijn melodieën. En dan zijn er de liedjes die genres overstijgen. Zo klinkt Lightning Bolt als een klassiek stukje rock ‘n’ roll, maar zou het ook moeiteloos kunnen worden uitgevoerd als een pogoënd punknummer. Of het sobere Someone Told Me, dat ‘klein’ klinkt, maar de contouren van een hemelbestormende ballade in zich heeft.

Buggs manier van zingen lijkt soms op die van Bob Dylan en Johnny Cash. Mede daardoor is hij de nieuwste aanwinst van de afdeling ‘authentieke muziek’, waar ook Mumford & Sons en Fleet Foxes toe horen. Toch is Bugg anders. Want binnen zijn traditionele stijl legt hij verbanden met het heden. Net als ooit Alex Turner verkent ook Bugg het hedendaagse uitgaansleven en komt terecht tussen de gangsters, pillen en messen, blijkt uit het fantastische Seen It All. Zijn rauwheid past meer in 2012 dan in 1962. Zo is Bugg de schakel tussen jong en oud, tussen heden en verleden.