Brieven & Tweets

Dit is de brievenpagina van NRC Handelsblad. U bent van harte uitgenodigd om bij te dragen aan deze pagina. Stuur een brief naar opinie@nrc.nl, of richt een tweet aan @nrc_opinie.

Het is het altijd waard om het leven te beschermen

Verbaasd en geschokt heb ik het artikel ‘Ethische plicht tot abortus bij ernstig gebrek foetus’ gelezen (Opinie, 6 november). Auteur Marcel Zuijderland werpt de vraag op of ouders het ‘risico’ mogen nemen om een kind met een handicap geboren te laten worden. Het kind zou recht hebben op lichamelijke, geestelijke en maatschappelijke ontwikkeling. Dit zou door een handicap niet goed mogelijk zijn.

Zuijderland lijkt ervan uit te gaan dat de kwaliteit van leven bij een aandoening per definitie slecht is. Dit hoeft niet altijd het geval te zijn. Ook mensen met beperkingen en ziekten kunnen een goede kwaliteit van leven hebben. Bovendien kan de ene persoon niet voor de ander bepalen wat kwaliteit van leven is.

Ik zeg niet dat er geen lijden is, of dat het leven niet moeilijk kan zijn. Dat kan evenwel ook het geval zijn bij gezondheid. Ook een gezond kind kan dingen overkomen waardoor hij of zij beperkt wordt in de ontwikkeling.

Leven heeft waarde in zichzelf en is daarom beschermwaardig, ongeacht de ontwikkeling. We kunnen kinderen daarom niet bij voorbaat uitsluiten van het leven dat wacht.

M. Maris

Ouderkerk aan de Amstel

Zuijderland kan niet bepalen wat goed leven is

Heeft Marcel Zuijderland ervaring met kinderen met een handicap? Kunnen wij wel bepalen wat een eerlijke start en een goed leven is?

Als oma van acht kleinkinderen, van wie vijf met een handicap (en niet de minste), zal ik niet ontkennen dat er vaak ernstige zorgen zijn, maar hier staat veel tegenover. Deze kinderen zijn van grote waarde, leren ons veel en tonen ons dat het leven niet maakbaar is, maar dat het toch – ondanks de imperfectie – als goed en vreugdevol kan worden ervaren, ook als je nooit zelfstandig kunt opereren. Hoeveel kinderen zijn er die een eerlijke start en een goed leven hebben en zich vervolgens toch doodongelukkig voelen?

Gaat het er niet om hoe wij ermee omgaan? Laten we de bescheidenheid hebben om niet te denken dat we alles voor iedereen kunnen bepalen. Wat voor de één een goed leven is, is voor de ander misschien nutteloos. Laat iedereen zelf bepalen wat hij doet. Iedereen heeft zijn eigen waarden in het leven, en vooral zijn eigen verantwoordelijkheid.

Carine van Dieten

Boxtel

Inkomensongelijkheid is wel degelijk toegenomen

In zijn overigens interessante en behartigenswaardige stuk onder de kop ‘Nivelleren maakt gelukkig’ (Opinie&Debat, 10 november) schrijft Jan Luiten van Zanden: „Nederland behoort tot de kleine groep landen waar de inkomensongelijkheid na de jaren zeventig niet of nauwelijks is toegenomen.”

Deze bewering strookt niet met de feiten. Juist na de jaren zeventig is ook in Nederland de inkomensongelijkheid duidelijk toegenomen, na een lange periode van overwegend nivellering.

Het omslagpunt naar denivellering lag hier in 1983. Waar de meest verdienende 20 procent van de huishoudens in dat jaar volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek een gemiddeld besteedbaar inkomen had dat 4,3 keer zo hoog lag als dat van de minst verdienende 20 procent, was deze verhouding in 2000 gestegen tot 6,0 en in 2010 tot 6,4.

Hierbij komt dat diverse inkomensbestanddelen, zoals de uitbundige vermogenswinsten in de jaren voorafgaand aan de crisis, niet of onvolledig in de statistieken zijn opgenomen. Waarschijnlijk onderschatten de statistieken de ongelijkheid en de toename hiervan. Het polariserende effect van globalisering is dus niet geheel voorbijgegaan aan Nederland. Zo bezien kan de nivellering die het nieuwe kabinet nastreeft, worden beschouwd als een bescheiden corrigerende reactie op de toename van ongelijkheid in de afgelopen dertig jaar.

Nico Wilterdink

Amsterdam

Nivelleren gaat gepaard met hoog zelfmoordcijfer

Nivelleren móét, omdat het geluksgevoel dan stijgt, zegt Jan Luiten van Zanden. Dit is niet helemaal juist. Is nivelleren een oorzaak van ons geluk? Of moeten we eerst gelukkig en rijk worden en dan pas nivelleren? Luxe delen is leuk, armoe verdelen niet.

Verder spelen culturele factoren een rol. Notoire mopperaars als de Fransen geven alleen onder zware dwang toe dat alles goed gaat. Amerikanen, bang om losers te lijken, zullen tegen beter weten in blijven beweren dat alles great is, ook al is het huilen met de pet op. Het is geen sinecure om objectief te meten hoe gelukkig mensen zijn.

Veel landen met een lage ‘Gini-index’ – wat wijst op een sterk genivelleerde inkomensstructuur – kennen ook hoge zelfmoordcijfers. In Scandinavië schiet men zich tweemaal vaker voor de kop dan hier! In België, meer genivelleerd dan Nederland volgens de Ginilijst, springen meer mensen voor de trein dan in Nederland. Hongarije is de Gini kampioen – héél genivelleerd dus – en is ook kampioen zelfdoding.

Dit zegt niet alles, maar het geluid dat nivelleren goed voor je is moet je met wat zout nemen.

Hendrik de Buyzer

Den Haag

Een basisverzekering is bepaald geen krentenbol

Rosanne Hertzberger beredeneert in haar column (Opinie&Debat, 10 november) dat een inkomensafhankelijke premie voor de zorgverzekering een onjuist idee is. Voor elke verzekeringspolis betaalt iedereen immers altijd dezelfde premie – afgezien van korting wegens no-claim of collectiviteit – en ook een krentenbol is voor iedereen even duur.

Deze vergelijking gaat niet op. Het afsluiten van een basisverzekering voor zorgkosten is wettelijk verplicht. De premiekosten zijn dus onontkoombaar.

Ook lijken Hertzberger en haar vele boze medestanders vergeten te zijn dat driekwart van alle premies voor de huisarts en ziekenhuiszorg decennialang, tot 2006, afkomstig was van ziekenfondsverzekerden en van gemeente- en provincieambtenaren. Zij betaalden allemaal een inkomensafhankelijke premie. Dit vond niemand onacceptabel. Ook de AWBZ-premie was – en is – inkomensafhankelijk. Slechts zo’n 14 procent van de zorgkosten werd opgebracht via nominale premies – die van de particulier verzekerden.

Dat de recente voorstellen van de VVD en de PvdA voor een grotendeels inkomensafhankelijke zorgpremie opeens zo veel beroering en tegenstand opriepen, kan niet liggen aan het principe, maar komt voort uit de onhandige en ondoordachte maatvoering.

Dr. Els Borst-Eilers

Bilthoven

Kabinet beloofde terecht trouw aan de Koningin

In een ingezonden brief (Brieven, 10 november) wijst O.L.E. Jongmans uit Wateringen op een vermeende onjuistheid in het eedsformulier zoals gebruikt bij de recente beëdiging van het kabinet Rutte-Asscher. Daarin zou ten onrechte de term ‘Koningin’ zijn gebezigd in plaats van ‘Koning’.

De briefschrijver ziet echter over het hoofd de ‘Wet van den 22sten Juni 1891, betreffende de wettelijk vastgestelde formulieren, ambtstitels en officieele benamingen in verband met het overgaan van de Kroon op eene Koningin’.

Op grond van artikel 1 van die wet dient zolang een Koningin de Kroon draagt in alle wettelijk vastgestelde formulieren waar het woord ‘Koning’ voorkomt in plaats daarvan het woord ‘Koningin’ te worden gebezigd.

Chris Breedveld

Directeur van het Kabinet der Koningin

Inheems? En Friezen dan?

De Tsjoektsjen zijn een inheemse bevolkingsgroep nabij de Beringstraat, lees ik in NRC Handelsblad (6 november) bij een foto van een vrouw in Inuïtkledij met een satelliettelefoon aan het oor. Journalisten reserveren de termen ‘inheems’ en ‘inboorlingen’ voor bevolkingsgroepen die raciaal en cultureel anders zijn dan blanke mensen. Limburgers, Friezen, Schotten, Corsicanen of Basken heten nooit inboorlingen of inheemsen. Het lijkt me tijd dat NRC Handelsblad deze aanduidingen minder exclusief toepast, vooral nu ook Friezen en andere groepen in Europa gebruikmaken van satelliettelefoons.

Ton Andringa

Gasselte