Superhuman

Was het handig van onze minister van Defensie om zich in hooggehakte lieslaarzen op haar bureau te laten fotograferen bij een interview in deze krant, zaterdag? Een kek stukje been tonend? Na het terugtreden van David Petraeus, de legergeneraal die CIA-baas werd, vroeg je je toch even af of zij nu ook een affaire zal beginnen: seksistisch, of juist een staaltje emancipatie?

Voordeel van belangrijke schandalen zoals rond ‘Superhuman’ Petraeus, is dan weer de snelheid waarmee degelijke Amerikaanse journalisten details opduiken. Zo leerden we in krap 48 uur dat de vrouw in kwestie Petraeus’ biografe Paula Broadwell is, type hoogopgeleide Wonder Woman, tevens model voor machinegeweren. Dat zij graag hardliep met Petraeus (bijgenaamd ‘P4’ als viersterrengeneraal, en ‘Perzikje’). En dit in Kabul, waar zij volgens morrende medewerkers van Petraeus „te strak gesneden” kleding droeg, gezien de lokale voorkeur. Je ziet het voor je.

Nog interessanter: de vraag hoe toevallig het is dat Petraeus net na Obama’s herverkiezing terugtreedt, terwijl hij deze week door het Congres zou worden gehoord over de aanslag in Benghazi, waarbij ambassadeur Chris Stevens omkwam. En de precieze rol van Jill Kelley (38), vriendin van het echtpaar Petraeus en een bekend figuur in het militaire sociale circuit van Tampa, Florida. Kelley diende een klacht in bij de FBI toen zij per e-mail werd lastiggevallen door Broadwell. Zo zou diens affaire met Petraeus „per ongeluk” zijn ontdekt.

Ook in Amerika is over seksuele escapades lang vanzelfsprekend gezwegen: The New York Times memoreerde nog voormalig CIA-baas Allen Dulles, die volgens zijn zus „minstens honderd affaires” had. Veranderde dat door de „verrotte” smaak in minnaressen die machtige mannen tegenwoordig zouden tonen, zoals de krant suggereert, of door de sporen die overspel nu meestal nalaat in de digitale media? Eerder vermoedelijk door wat New York Times-columnist Gail Collins al een paar jaar geleden al ‘the joys of political sex’ noemde. Juíst serieuze journalisten zoals zij vinden het uitzoeken van politieke schandalen steeds vaker gewoon gerechtvaardigd, als ze ook maar enigszins lijken te raken aan machtsmisbruik of chantabiliteit.

Nederland lijkt daar nog niet aan toe. Tja, wij moesten het doen met Jack de Vries, als staatssecretaris van Defensie de eerste Nederlandse bewindspersoon die aftrad na overspel. Niet bepaald een Petraeus. Maar toch: toen De Vries zijn affaire met een ondergeschikte stil hield, logeerde hij op terrein van Defensie, in een kazerne. Je kunt je afvragen wat toenmalig premier Balkenende, zijn vriend, wist. Waarom precies het dáár moest.

Jammer genoeg vond de Nederlandse serieuze pers zichzelf te netjes om dat gewoon even uit te zoeken. Tegenwoordig is Jack de Vries dus weer vrolijk tv-mens, annex communicatieadviseur: gespecialiseerd in „risicomanagement”, uiteraard.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Christiaan Weijts.