Sorry zeggen

De patentenoorlog tussen Apple en Samsung is inmiddels al zolang aan de gang dat je voornamelijk naar ze wilt roepen dat ze eens een hotelkamer moeten nemen – wie weet is de wederzijdse obsessie wel de aanloop tot een snoezig samsungapplebaby’tje, zo een met alles erop en eraan, licht en handzaam, een thuisknop én Flash,

De patentenoorlog tussen Apple en Samsung is inmiddels al zolang aan de gang dat je voornamelijk naar ze wilt roepen dat ze eens een hotelkamer moeten nemen – wie weet is de wederzijdse obsessie wel de aanloop tot een snoezig samsungapplebaby’tje, zo een met alles erop en eraan, licht en handzaam, een thuisknop én Flash, en op zijn bolletje ruikt hij uiteraard heerlijk naar die kenmerkende Chinese onderdelengeur.

De Britse rechtbank noemde de iPad ‘veel cooler’. Ja, dat zeiden ze. De mazzel! x Apple

Maar voor het zover is, kunnen we hoofdschuddend toekijken naar de ruzie en ons vooral heel erg volwassen voelen. Het mag dan wel gaan om twee oppermachtige biljoenenbedrijven, in dit conflict is het moeilijk ze nog anders te zien dan twee nukkige schooljongetjes die steeds weer naar de meester rennen om hun gelijk te halen.

Ook in Engeland was er mot, en die leraar – de Britse rechtbank – oordeelde dat Samsung niet schuldig was aan patentschending. „En wat zeggen we dan…?” was uiteindelijk de conclusie – Apple moest zich publiekelijk verontschuldigen. En deed dat vervolgens zoals elk kind bij wie de excuses worden afgedwongen: met een opgestoken middelvinger achter zijn rug. In de verklaring die op Apples Britse website en in een paar kranten verscheen, stond min of meer: ‘Wisten jullie al dat de iPad echt supermegagaaf is? Kijk nou! Kijk nou hoe-ie glimt! Sommige rechters vinden dat Samsung niet alles heeft gestolen van de iPad, zoals de rechtbank in Engeland, maar anderen vinden dat gewoon wel, zoals bijvoorbeeld de VS. Hadden we al gezegd dat de Britse rechtbank de iPad ‘veel cooler’ noemde? Ja, dat zeiden ze. Véél cooler. De mazzel! x Apple.’

The Guardian meldt nu dat de rechters zeer ontstemd waren over die verklaring: ze noemen de excuses ‘ongeïnspireerd’ en ‘misleidend’ en waren ook niet tevreden met de opstelling van Apple – zo plaatste die de verklaring veel later dan gevraagd. Het voelt toch alsof de rechters eigenlijk hadden willen zeggen: en nu ga jij met dat brutale smoelwerk eens héél snel nog een keertje sorry zeggen, en dit keer ga je het een beetje ménen, godverredomme!

Gedwongen excuses zijn eigenlijk iets heel vreemds – waarom zou je willen horen dat het iemand spijt als diegene het alleen maar zegt uit opdracht? In het geval van Apple en Samsung gaat het natuurlijk om de openbare vernedering. Bij kinderen die van hun ouders excuses moeten aanbieden is het vooral een beleefdheidsvorm, zoals ze ook op commando ‘dank je wel’ leren zeggen. En bij ruzies met vrienden en geliefden gaat het vaak zo: „Ik wil gewoon dat je sorry zegt.” „Ja, luister, ik kan heus wel sorry zeggen, maar…”, „Oké nou fijn zeg dan dus maar sorry dan.” „Nou, sorry hoor, maar ik denk nog steeds dat een avondje Chippendales een leuk cadeau was voor tante Hannie.” Het woord sorry is gevallen, maar er is geen spijt te bekennen – een gedwongen excuus is eigenlijk alleen maar even een moment je zin krijgen. Niet echt bevorderend in het hele ‘nader tot elkaar komen’, wel lekker.

Ik hoop dat de relatie tussen Samsung-Apple een beetje sadomasochistisch is. Dan komt die baby er misschien nog wel.