Buitenvelder in twee werelden

Roger Bernadina speelt in de Major League. In de VS is de honkballer beroemd, in Nederland niet. „Hoeft van mij ook niet. Ik vind het wel lekker rustig zo.”

Bernadina, gisteren in het Rotterdamse Topsportcentrum. „Ik ben het bewijs dat het mogelijk is de Major League te halen.” Foto Robert Vos

Roger Bernadina leeft in twee verschillende werelden. De 28-jarige honkballer van de Washington Nationals is in de Verenigde Staten een beroemdheid die overal wordt aangeklampt. Na het turbulente seizoen in de Major League vindt de Nederlander rust in Scheveningen. Vrijwel niemand herkent de buitenvelder die in de VS het publiek in volle stadions in vervoering brengt. „Ik vind dat contrast wel mooi. Na een zwaar seizoen is rust wel lekker”, zegt Bernadina eerder dit weekend.

Tweeënhalf uur voordat Feyenoord in een volle Kuip aftrapt tegen Roda JC, wordt Bernadina in het aangrenzende Topsportcentrum door een paar honderd kinderen welkom geheten. Hij is een van de vijf spelers uit de Major League die met clinics in Rotterdam en Londen reclame maken voor zijn favoriete sport. „Schitterend om te doen. Ik wil graag een voorbeeld voor de jeugd zijn. Ik ben het bewijs dat het mogelijk is om de Major League te halen.”

Het leven van Bernadina staat vanaf zijn geboorte in Willemstad in het teken van honkbal. Als jochie komt hij op Curaçao aan de hand van zijn softballende moeder in aanraking met de sport. Wanneer hij op zijn achtste van het honkbalgekke eiland naar Nederland verhuist, blijft hij de liefde koesteren. De linkshandige honkballer sluit zich aan bij de jeugd van ADO Den Haag en geldt als een natuurtalent. Op zijn zestiende maakt hij zijn debuut in de hoofdklasse bij het inmiddels failliete Sparta/Feyenoord. „Ik heb altijd gedroomd van de Major League. Dat was mijn doel.”

Bernadina hoeft niet lang na te denken als de Montreal Expos hem eind 2001 een contract aanbieden. De eerste stap op de lange weg naar de top is gezet. Hij blijft zijn club, die in 2005 verder gaat als de Washington Nationals, tot op de dag van vandaag trouw. „Het leven in de [lagere] minor leagues is zeker niet gemakkelijk. Een survival. Je moet je keer op keer zien te verbeteren. Als je stil blijft staan, is het zo met je gedaan”, legt Bernadina uit. „Dan staat er een ander voor je klaar.”

Van jongs af aan geldt Andruw Jones als het grote voorbeeld van Bernadina. Deze hitter from Curaçao groeide bij de Atlanta Braves in de jaren negentig uit tot wereldster en multimiljonair. Volgeling Bernadina beleeft pieken en dalen, maar blijft vechten voor een plek in het walhalla van het Amerikaanse honkbal. „Die vechtersmentaliteit heb ik van mijn moeder”, zegt hij lachend. „Maar het is het allemaal waard geweest.”

Bernadina gaat in zijn gedachten terug naar juni 2008. „Ik speelde in Detroit toen ik in de vijfde inning naar de kant werd gehaald. Ik was opgeroepen voor de Majors. Mijn ploeggenoten feliciteerden me. De volgende dag was een droom. In de auto naar het stadion kreeg ik al een speciaal gevoel. En dat werd alleen maar mooier toen ik aan slag kwam. We speelden tegen Baltimore en Jeremy Guthrie was pitcher. Ik maakte gelijk een hit. Beter kon niet.”

Nu, vier jaar later, komen Bernadina en Guthrie elkaar tegen tijdens de European Big League Tour in Rotterdam. Beide spelers zijn gevestigde namen in de Major League en vormen het middelpunt tijdens het Rotterdamse evenement dat voor het derde jaar op rij wordt gehouden – op initiatief van de Nederlander Rick van den Hurk. De werper van de Pittsburgh Pirates staat in de schaduw van Bernadina, die intussen 383 wedstrijden speelde voor de Washington Nationals.

Het laatste duel van Bernadina in het afgelopen seizoen eindigt in een drama. De grote favoriet uit Washington wordt in de play-offs uitgeschakeld door de St. Louis Cardinals. Bernadina kan er nog niet over uit hoe zijn ploeg in de vijfde en beslissende wedstrijd een 6-0 voorsprong uit handen gaf. „Nee, ik heb die beelden nog niet teruggezien”, zegt hij desgevraagd. „Daar ben ik eigenlijk nog steeds ziek van.”

Bernadina is de eerste honkballer die zowel in de Nederlandse hoofdklasse als in de play-offs van de Major League speelde. „Dat wist ik niet”, geeft hij toe. „Geweldig toch? Ik leef mijn droom en als alles goed loopt is het fantastisch. Nu ik in Nederland ben realiseer ik me eigenlijk pas wat we met de Nationals hebben losgemaakt. Als je in het veld staat ben je daar niet mee bezig.”

De afgelopen twaalf maanden vormen voor Bernadina een achtbaan van emoties. In november 2011 wordt zijn vriend en collega Gregory Halman doodgestoken, in de voorbereiding op het nieuwe seizoen overlijdt zijn vader en in Washington groeit hij uit tot publiekslieveling. „Ik heb het allemaal een plek gegeven”, zegt hij. „Je leert steeds maar weer van het leven.”

Bernadina is ervan overtuigd dat zijn beste jaren nog voor hem liggen. Als zijn huidige contract afloopt kan hij als free agent een miljoenencontract afsluiten. „Ja, de mooie tijden breken aan. Honkbal in de Major League is pure business. Maar geld is voor mij geen drijfveer. Ik zou graag met Nederland meedoen aan de World Baseball Classic [het WK honkbal waar ook profs uit de Major League mogen meedoen]. Schitterend. Of ik daarmee beroemd word in Nederland weet ik niet. Hoeft van mij ook niet. Ik vind het wel lekker rustig zo.”