Vader: ‘Ik heb geluk met zo’n kind’

Paul Rutten (69), getrouwd. Heeft drie kinderen (39, 38, 36) uit een eerder huwelijk. Kwam in 1972 in het familiebedrijf Gulpener, volgde tien jaar later zijn vader op als directeur. Trad af als directeur in 2003. Heeft 58 procent van de aandelen in handen.

„Mijn familie riep mij terug in 1972; het ging niet goed met Gulpener. Ik zat in Amsterdam, afgestudeerd econoom, actief in het verenigingsleven, met een aanbieding voor een eerste baan. Het waren de jaren zeventig, ik droeg een spijkerpak en had lang haar. En dan vragen ze je terug te komen naar Gulpen, een klein dorpje in Limburg. Toch deed ik het. Ik wilde graag zelf aan de knoppen draaien. En ik hou van Limburg. Bovendien is het bedrijf al sinds 1825 in de familie. Het is de grootste en inmiddels ook de enige industrie van de regio.

„Tot dat moment had mijn vader me nooit gevraagd in het bedrijf te komen. Ik heb ook maar één keer met Jan-Paul over de brouwerij gepraat. Na zijn middelbare school ging ik met hem naar Schotland om hem te zeggen dat hij zijn studiekeuze moest aanpassen aan zijn ambities. Ik gaf hem drie weken om te beslissen. Toen belde hij: hij ging medicijnen studeren. Prima. Mijn definitie van een familiebedrijf is dat het in controle is van de familie – alle zestien aandeelhouders zijn familieleden. Het hoeft niet geleid te worden door een familielid. Het hele vermogen van de familie zit erin, dat moet goed gemanaged worden. Je hebt veel geluk als er een kind is met die capaciteiten. Zo’n twee jaar geleden zei Jan-Paul dat hij interesse had. Het verraste me – hij had zijn opleiding tot chirurg bijna afgerond. We hebben een traject van twee jaar uitgetrokken voor stages en interne opleidingen. Gaat dat goed, dan neemt hij het bedrijf over.

„Ik hoop dat het bedrijf toegevoegde waarde houdt voor de regio. Burgemeesters komen en gaan, maar wij blijven. Ik voel me medeverantwoordelijk voor het dorp.”