Liever een gekke pluk dan een slechte vraag

Jojanneke van den Berge maakte reportages voor PowNews. Sinds vorige week helpt ze de politie op tv. „Hoezo verhard? Het Binnenhof is dankzij PowNews juist leuker geworden.”

„Je moet als tv-vrouw oppassen dat je niet in het hokje van de sexy aanvulling wordt geduwd.” Foto Bram Budel

‘Sorry, ik drink alleen kruidenthee’, zegt tv-presentatrice Jojanneke van den Berge, „gisteren had ik een fotoshoot voor LINDA. Ik had iets verkeerds gegeten, dus moest ik tussendoor steeds kotsen.”

Het mooie, kotsende meisje. Dat leverde vast goede foto’s op.

„Ik trok me decent terug op de wc.”

Jojanneke van den Berge werd bekend als verslaggever van PowNews. Ze maakte reportages met een lichte, opgewekte toon. In juli stopte ze. Het humoristische nieuwsprogramma koos te veel voor de lach en te weinig voor de inhoud, vond ze. Nu wil ze een documentaire maken over prostitutie, een roman schrijven en trad ze op als tafeldame in De wereld draait door en in RTL Boulevard. Ze zou bij RTL 4 gaan werken. Maar vorige week keerde ze plotsklaps toch terug bij PowNed, als presentatrice van Powlitie.

Waarom terug bij PowNed?

„Ik ben niet teruggekeerd. Ik ben nog steeds weg bij PowNed. Maar de proefuitzending hadden we al in maart gemaakt, nu ze doorgingen, vroegen ze of ik het nog een keer wilde doen. Als freelancer.”

Wat is Powlitie voor programma?

„We vangen boeven ondermeer door op opvallende plekken laptops en telefoons met zenders te plaatsen en ze met verborgen camera’s in de gaten te houden.”

Uitlokking dus.

„Een telefoon in een auto die niet van jou is, daar moet je gewoon van afblijven. Dat zie ik niet als uitlokking. We willen de burger vertellen wat ze allemaal zelf kunnen doen om je gestolen spullen terug te halen, met de nieuwste high tech. De politie loopt daarin hopeloos achter. Als je kunt aanwijzen in welk huis je gestolen telefoon ligt, dan zegt de politie dat ze niet zomaar kunnen ingrijpen. Verder laten we verdachten herkenbaar in beeld zien. Dat is ook licht controversieel.”

Keet schoppen?

„We onderzoeken de grenzen in de verhouding tussen politie, criminelen en burger. Maar niet puur om het relletje, maar omdat die grenzen aan het verschuiven zijn. Wat is erger: dat de boef vrij rondloopt of dat zijn reputatie of privacy wordt geschaad? De burger neigt meer naar het eerste. Nu iedereen kan filmen en fotograferen met zijn mobieltje, wordt het voor een dief steeds moeilijker om niet in beeld te komen.”

Toen u vertrok bij PowNews, zei u dat de hufterige aanpak niet meer bij u paste.

„Nee hoor, ik heb PowNews altijd verdedigd. Ik vind het nog steeds een heel belangrijk programma, een van de weinige die jongvolwassenen kan bereiken, een groep die steeds minder het nieuws wil volgen. Voor mij was het een ongelooflijk goede start op tv, ik heb veel geleerd.”

Toch bent u weggegaan.

„Niet PowNews was veranderd, maar ik. Ik wilde weer wat anders.”

U wil zich verdiepen?

„Bijvoorbeeld. De echt luchtige reportages stammen trouwens uit het eerste jaar, het tweede heb ik meer het kabinet gevolgd.”

Door PowNews en de weinig respectvolle omgang met politici, is het Binnenhof verhard, minder toegankelijk.

„Welnee. Het Binnenhof is dankzij PowNews juist leuker geworden. Democratie is houdbaar zolang er een verbintenis is tussen politici en volk. Televisie legt die verbintenis. Het hoort bij volksvertegenwoordiger zijn, de pers te woord staan. Als je dat niet kunt, volg je maar een cursus. In het vorige kabinet was Henk Kamp aanvankelijk de grootste hark, die in een kramp schoot als hij mijn roze microfoon zag. Maar gaandeweg ontdooide hij, tot hij mij losjes, inhoudelijk maar met humor, te woord kon staan.”

Hij was blij dat hij u kreeg, in plaats van Rutger Castricum.

„Dat zal het zijn.”

Powlitie biedt achtervolging en gadgets; weer een jongensprogramma. Is dat uw kracht: een contrapunt vormen in de wereld van de rechtse kwajongens?

„Ze zijn niet rechts. Maar PowNed is wel een jongensclub. Dat vind ik juist leuk. Ze zochten bij PowNews een vrouw die haar mannetje kan staan, een vrouw met ballen. En ja, ik ben af en toe een jongetje. Ik moet ook wel eens wildplassen.”

Maar zo ruig bent u toch niet? Eerder het keurige corpsmeisje.

„Ik was inderdaad de ‘lieve verslaggever’. Ik wilde altijd respectvol met mensen omgaan, nooit te ver gaan.”

De vrouw met de Hitlertaart. Was dat respectvol?

„Dat was een banketbakker die taartjes met fotoprints maakte. Toen hebben we taarten besteld met Adolf Hitler erop en het lijk van Theo van Gogh. Zij maakte dat zonder enige vragen. Toen ik haar daar op aansprak, wilde ze niet antwoorden, daar werd ik narrig van. En niet zo aardig. Daar heb ik spijt van. Als de camera aanstaat, krijg je een extra dosis energie. Als je net begint, verandert dat misschien je gedrag.”

Bent u beducht voor typecasting?

„Ja, ik weigerde om die reden om de porno-items bij PowNews te doen. Als vrouw op tv moet je oppassen dat je niet in het hokje van de sexy aanvulling wordt geduwd. Neem Clairy Polak. Die heeft op tv altijd strenge kleding aan. Terwijl ze daarbuiten een zwoele uitstraling heeft, met een mooie boezem. Zij komt uit een tijd waarin je als aantrekkelijke vrouw journalistiek niet serieus werd genomen. Dat is nog steeds een gevaar.”

Eva Jinek...

„Die combineert dat juist heel goed. Ze zei dat ‘boobies’ het beste is wat haar ooit is overkomen.”

In een per ongeluk uitgezonden journaalfilmpje uit 2009 zie je Jinek over haar decolleté praten. Maar sindsdien komt ze niet meer van ‘boobies’ af.

„Terwijl ze er alleen maar over práátte, er was niets te zien. Ze werd gezien als afstandelijk, koel. Dankzij ‘boobies’ werd ze meer mens, kon ze haar gevoel voor humor tonen.”

Let u ook zo op uw kleding op tv?

(Herschikt de lage hals van haar truitje): „Ik heb niet zoveel om een decolleté mee te vullen, maar ik let er wel op dat ik niet te veel inkijk heb. Ik ga op tv soberder gekleed dan in het dagelijks leven.”

Maar eerst komt het plaatje, dan pas gaan mensen luisteren.

„Nou ik heb liever dat er een gekke pluk uit mijn haar steekt dan dat ik een slechte vraag stel.”

U gaat een documentaire maken over prostitutie. Is dat omdat u serieus genomen wil worden?

„Nee, omdat dat me bezighoudt. Ik vind het onverteerbaar dat hier om de hoek vrouwen in slavernij worden gehouden, en dat iedereen daar zijn schouders over ophaalt. Er is veel onwetendheid en onverschilligheid over prostitutie.”

Typisch een onderwerp wat PowNews niet zou doen.

„Ik ben tegen de pornoficatie van de samenleving. Daar denken de jongens van PowNed anders over. Wanneer je tegen harde porno en prostitutie bent, word je in Nederland meteen weggezet als preuts trutje.”

Dan ben je links of christelijk.

„Ja, belachelijk.”

U heeft nog meer onvermoede kanten: in Trouw vertelde u dat u spiritueel bent: meditatie, yoga.

„Dat klopt, ik heb op een opleiding voor yogalerares gezeten. Yoga is voor mij een veilig surrogaat voor dansen. Dansen is mijn grote liefde. Mijn moeder heeft een balletschool. Ik wilde danseres worden. Maar ze zeiden dat als ik door zou gaan, mijn knieën op mijn dertigste versleten zouden zijn. Toen ben ik gestopt. Ik heb tien jaar lang geen dans meer gezien. Toen nam mijn geliefde mij mee naar een dansvoorstelling. Ik heb tranen met tuiten gehuild.”

U doet nu van alles eventjes. Bent u zoekende?

„Ik ben me aan het ontwikkelen. In Powlitie kan ik bijvoorbeeld presenteren en interviewen in de studio.

En dat gaat u bij RTL 4 doen, in uw eigen praatprogramma?

„Ik kan daar verder niets over zeggen, maar ik begin na de Kerst met iets nieuws.”