Column

Knisperend kreupelhout

De fatale rekenfout van Mark. Rekenfout? Rekenfout? Volgens mij had Mark helemaal niet gerekend. En zijn liberale vriendjes ook niet. Te pluchegeil geweest? Te hongerig? Zou zomaar kunnen. In elk geval zat hij goed in de shit. Inkomensafhankelijke zorgpremie – hij zal deze woorden op oudejaarsavond bij zijn moeder niet op het Scrabblebord leggen.

Afgelopen week was een ramp voor hem. Een regelrechte ramp. Hele nachten keek hij uit over de Bosporus. Hij hoorde zichzelf tegen het journaille kwetteren dat hij in het buitenland nooit over binnenlandse aangelegenheden sprak. Onderhand liep zijn telefoon zelfs aan het snoer nog leeg. Zoveel berichten en mails kon het ding niet aan. Van rayonbonzen tot allerhande Wiegels. Iedereen schold hem uit. Sukkel. Stomkop. Idioot. Arme jongen. Ik had bijna met hem te doen. In de peilingen verloor hij meer zetels dan Roemer ooit won.

Rare partij die VVD. Sneue geldwolfjes eigenlijk. Vorig jaar gingen ze met de lichtbruinen in zee. Geert moest Mark in het zadel houden en daar had Mark veel voor over. Ik herinner me iets over een Polenmeldpunt waar Mark geen mening over had. Over moslims hield hij wijselijk zijn mond. Voor illegalen was hij meedogenloos. Hij moest meeheulen en -huilen met de meest benauwde meningen van de spruitjespartij, waar vooral bange bejaarden op stemden. Geen liberaal kwam in opstand. Bij niemand binnen de VVD knaagde er iets. Grappig.

Maar nu ging het om geld. De huishoudportemonnee van de leden en de kiezers. Ze gingen er netto op achteruit. En niet een beetje. Ik denk dat het protest terecht was. Ik ken aardige jongens en meisjes met doodnormale inkomens die er inderdaad veel te veel op achteruit zouden gaan. Dus ik snap hun boze bui. Maar waar waren ze tijdens de vorige formatie? Toen ging het niet om het slijk der aarde, maar om principes. Beginselen. Mensendingen! Geen woord. Geen zuchtje tegenstand. Raar is dat. Heel vreemd.

Bij het CDA had je bij de vorige formatie nog wijze Hanny van Leeuwens en Hirsch Ballins die iets zinnigs zeiden over de samenwerking met de PVV. Die waarschuwden voor het debacle. De Christenen hebben achteraf ook nog stevig moeten bloeden voor hun geheul met die namaakblonde. Maar bij de VVD maakte het niks uit. Daar gaat het gewoon niet om principes. Het gaat om geld, geld en nog eens geld. Lekker landje zijn we toch. Ook heerlijk om te zien hoe Pechtold en Geertje nu weer hand in hand over het Binnenhof flaneren. Opmerkelijk setje.

En wat te denken van de kriebeltrui Spekman? Hij is nou precies de reden waarom ik niet op de PvdA gestemd heb en voorlopig ook niet stem. Het is vorige eeuw. Sosiejale joenit! Liedjes van Bots. Als ik een foto van die man zie, dan ruik ik hem ook. En dan heb ik het niet over wasverzachter. Nee, natte jeugdhonkhonden. Dat triomfantelijke interview over de fout van Mark sloeg werkelijk alles.

En nu? Nu niks. Ze gaan gewoon weer lekker verder. Nederland op zijn breedst en zijn smalst tegelijk. Politici. Aandoenlijke leugenaartjes. Lieverds zijn het. Knisperend kreupelhout.

De liefste van allemaal is de bejaarde Dries van Agt, die ooit als premier vurig voor Israël pleitte en nu gewikkeld in zo’n Palestijnse shawl als een Arafat door Nijmegen scharrelt. Dat iemand zijn mening in de loop der jaren wat bijstelt, snap ik. Ben het op bepaalde punten zelfs met hem eens. Hoewel ik ook wel eens met hem van gedachten wil wisselen over het democratische gehalte van de Palestijnen. Maar ik denk dat ik Dries gauw spreek. Afgelopen week verkondigde hij namelijk opeens dat wat hem betreft Israël na de oorlog in Duitsland had moeten liggen. Dit zei hij niet in de kroeg, maar op een officiële lezing. En dat is humor waar ik zo van hou. Ik heb hem gebeld of hij mijn nieuwe programma wil schrijven. Niet een liedje of een conference, nee: het hele programma. Harde en absurde wendingen. Daar hou ik van. Israël in Duitsland. Heerlijk!