Yannick Nézet-Séguin toont de zon achter droeve wolken

Philh. Orkest o.l.v. Yannick Nézet-Séguin. Gehoord: 8/11 De Doelen Rotterdam. Herh: 9/11.

In de schaduw van Allerzielen (2 november) komt het Rotterdams Philharmonisch Orkest twee keer met een opmerkelijke avond treurmuziek: de Maurerische Trauermusik van Mozart, de Symfonie nr 44 ‘Trauer’ van Haydn en Ein deutsches Requiem van Brahms. Het is typisch een hecht geconcipieerd concertprogramma van de chef Yannick Nézet-Séguin.

Voor Ein deutsches Requiem, het hoogtepunt in zijn Brahms-cyclus, heeft hij voortreffelijke vocale krachten van wereldniveau ter beschikking: de sopraan Dorothea Röschmann, de bariton Matthias Goerne en het onvolprezen koor Collegium Vocale Gent. Samen met het Rotterdams Philharmonisch Orkest , het tweede toporkest van ons land, staat dat garant voor een bijzonder evenement, door het orkest opgenomen voor een eigen cd-uitgave.

De verrassende interpretatie van de Trauermusik van de vrijmetselaar Mozart zette de toon voor het hele concert. Zonder een strak tempo klinkt de muziek veel minder indringend en dramatisch, maar juist vrij vloeiend en zwevend. Ook de Trauersymfonie van Haydn - de componist vroeg om die uit te voeren bij zijn begrafenis - klonk nauwelijks treurig: het derde deel Adagio steeg in een mild licht op naar boven, zoals Mahler later het derde deel van zijn Vierde symfonie componeerde.

Het was duidelijk: Nézet-Séguin liep hier op zeer persoonlijke wijze twee keer vooruit op de boodschap van hoop en troost in Brahms’ Ein deutsches Requiem, dat steeds omhoog streeft. Achter de donkere wolken van droefenis gloort altijd een hemels stralende zon. Telkens opnieuw, al vanaf de eerste maten met de lage strijkers en het hoog zingende koor, combineert Brahms het diepe duister en met fel fonkelend licht.

Dat culmineert in Ihr habt nun Traurigkeit, met de krachtig en stralend zingende Dorothea Röschmann. De bariton Matthias Goerne toont al zijn ervaring als liedzanger en zingt met een opmerkelijk wendbare lyriek. Nézet-Séguin excelleert in de grootst mogelijke contrasten, uitmondend in een even bezwerend als triomfantelijk Tod, wo ist dein Stachel?