De toko: real life adventure

Soms voel ik me net Harry Potter die door de muur heen perron 11½ op loopt. Het is alsof ik in een twilight zone terechtkom, met roze watermeloenradijzen en een diepvriesassortiment van een andere planeet. Een kelder met decoratieve sushibruggetjes, futuristische rijststomers en porseleinen leeuwenkoppen, en een wapenkast met hakbijlen en fileerzwaarden maken het sciencefiction- B-filmdecor af. Een verloren Stormtrooper of Klingon zou hier niet opvallen.

Boodschappen doen in de Chinese supermarkt is een real life adventure game. Wat gebeurt er als ik op deze paddestoel klik? ‘Dried black fungus’ zijn de enige drie woorden in Romeins schrift op de transparante verpakking. Precies, zo ver was ik zelf ook, dankjewel. Met een beetje geluk is een deel van de onontcijferbare symbolen afgeplakt met een witte sticker waarop de Zutaten vermeld staan. Maar ook daar kom je meestal niet verder mee dan gedroogde, zwarte paddestoel, in het Duits.

De bordjes in gebrekkig Engels maken de verwarring vaak alleen maar groter. Maar als ik een flesje met daaronder de tekst ‘Do not use this product when you do not know what it is for. We use it for specific recipes, only very small amounts are needed’ tegenkom, dan kan ik het niet laten staan. Dan wíl ik het. It’s mine, all mine! My precious...

De winkelbediening, beter bekend onder haar indianennaam ‘het personeel dat nooit lacht’, beantwoordt vragen als het orakel van Delphi. Maar het antwoord is altijd 42.

Als ik een beetje uitgetript ben, kies ik een stuk of vijf willekeurige ingrediënten en ga ik thuis googlen. Een goed begin is altijd www.aziatische-ingredienten.nl, waarop inderdaad te lezen valt dat loogwater niet alleen noodles geler en veerkrachtiger maakt, maar ook brandwonden kan veroorzaken.

Vorige week had ik een lotuswortel. Die smaakt niet echt ergens naar, maar bij het doorsnijden toont de lotus een uitermate decoratief patroon van luchtkamers. Alsof je je knutselvelletje vier keer hebt dubbelgevouwen en erin geknipt hebt. De wortel kan worden geblancheerd of gebakken. Maar dingen die niet echt ergens naar smaken kun je het best frituren.

Schil de wortel met een dunschiller en snij met de mandoline in plakken. Doe ze direct in een bak water met citroensap om het zetmeel eraf te wassen (de citroen is tegen het verkleuren). Droog ze en frituur ze een minuut op 140 graden en nog eens een halve op 180 graden. Laat ze uitlekken op papier en bestrooi rijkelijk met poedersuiker. Serveer de zoete lotuswortelchips op je volgende Dungeons and Dragons-avond.

    • Joël Broekaert