'Bam Bam', batting coach met zegelring

Curaçaoënaar Meulens won vorige week als batting coach de World Series met de Giants. Een week later blikt hij terug in San Francisco.

SAN FRANCISCO, CA - OCTOBER 22: Marco Scutaro #19 and hitting coach Hensley Meulens #31 of the San Francisco Giants celebrate after the Giants 9-0 victory against the St. Louis Cardinals in Game Seven of the National League Championship Series at AT&T Park on October 22, 2012 in San Francisco, California. Christian Petersen/Getty Images/AFP == FOR NEWSPAPERS, INTERNET, TELCOS & TELEVISION USE ONLY == AFP

De zegelring aan zijn rechterhand is een attractie op zich. SF staat er groot op, met in kleine letters eromheen ‘world champions’ en aan de zijkant ‘2010’. Deze week, als de ringen van de World Series 2012 geslepen zijn, zal Hensley Meulens ook om zijn linkerringvinger zo’n joekel dragen. „Waar heb je die gekocht”, vraagt een vrouw aan een bar in restaurant Momo. „Nee joh, die is echt”, zegt haar mannelijke gezelschap. „Dat is ‘Bam Bam’ Meulens, de batting coach van de Giants.”

Meulens, van jongsaf ‘Bam Bam’ genoemd naar het oersterke Flintstones-karakter, leidt in San Francisco naar eigen zeggen een „low key” leventje. Een beetje op de achtergrond. Hier in restaurant Momo, tegenover het Giants-stadion aan de baai, is hij een bekende verschijning. Maar verder is een batting coach uiteindelijk ook maar een batting coach. Fans weten wie het is, maar daar houdt het meestal ook mee op. Nederlander? Zal wel. Van het honkbalgekke Curaçao zeker? Juist.

Toch is zijn invloed bij de Giants enorm geweest. Althans, als er inderdaad een direct verband is tussen het succes de laatste drie jaar en zijn komst naar San Francisco in 2010. Dat jaar wonnen de Giants, die in 1958 vanuit New York neerstreken aan de Amerikaanse westkust, voor het eerst in de Frisco-era de World Series. En vorige week was het weer raak. „Weet je wat het is”, zegt Meulens. „Ons team draait vooral om de werpers. Dus onze werpercoaches staan vaak in de schijnwerpers. En dat hoort ook, want ze zijn echt goed. En batting was nooit het sterke punt hier. Maar dat is zeker verbeterd sinds ik hier ben.”

Meulens heeft een hectische week achter de rug. Vorige week zondag wonnen zijn Giants in Detroit de World Series in een sweep, een zelden vertoonde 4-0 overwinning in de best-of-seven serie tegen de Tigers. Sindsdien ging het van plichtpleging naar huldiging en ineens heeft hij alleen deze vrijdag nog om zijn appartement leeg te ruimen voor hij naar Venezuela vertrekt. Tijdens off-season in de Major League wil hij daar bij een club ervaring op doen waarna in maart weer een klus wacht: coach van het Nederlandse honkbalteam bij de World Baseball Classic. Kortom: „Ik heb niet zo lang”, verontschuldigt hij zich.

Om vervolgens drie kwartier een gratis hoorcollege te geven over honkbal.

Zijn werk als batting coach lijkt een kwestie van pure mechanica: schaven, slijpen en bijsturen. Dat is het zeker, zegt Meulens. Maar het belangrijkste is de vertrouwensband met de slagmannen. „Vaak wil een speler niets horen als hij met zichzelf worstelt, ook al weet hij zelf ook niet hoe hij het moet oplossen. Pas als je het vertrouwen geniet van de speler, kun je praten over de mechanica van het slaan. Als ik dan zeg dat hij zijn handen te laag heeft, zegt hij: ‘Echt waar? Ok, dan hou ik ze lager’. Maar als die band er niet is, kan je het vergeten. Dan zal hij zeggen: ‘Helemaal niet, mijn handen zijn niet te laag’. Ook al houdt hij ze bij z’n knieën.”

De bekroning van zijn werk was de uitverkiezing van Giants-speler Pablo Sandoval tot meest waardevolle honkballer in de World Series. De Venezolaan sloeg in de eerste wedstrijd meteen drie homeruns. Meulens glundert: „Een historisch moment. Vijf keer eerder is dat voorgekomen. Babe Ruth deed het ooit twee keer, en dat was duizend jaar geleden”, zegt hij over dé honkballegende van de New York Yankees uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Hij gaat staan, zwaait een denkbeeldige knuppel naar achter en springt dan overdreven naar voren. „Pablo is iemand die de bal aanvalt. Nadat hij zijn slag heeft opgeladen springt hij vaak naar voren. Zijn gewicht helt dan voorover, waardoor hij minder hard slaat. Vorige maand hebben we hem daarin rustiger gekregen. Nu bewoog hij maar 5 inches [bijna 13 centimeter] naar voren, waardoor hij zijn gewicht vol in de rotatie kon gebruiken.” En zie: drie homeruns in een World Series-wedstrijd. „Magisch.”

De 45-jarige Curaçaoënaar was als speler de eerste man van zijn eiland die het tot de Amerikaanse Major League schopte. De hardhitter belandde meteen bij de Yankees. Maar hoewel hij daar vijf jaar speelde, werd hij nooit een vaste waarde in de hoofdmacht. „Dat ik het niet gered heb heeft vooral te maken met dat ze jonge spelers bij de Yankees weinig tijd gunden. Maar ik verwijt het mezelf. Ik heb de paar kansen die ik kreeg niet benut. Ik had het gewoon beter moeten doen.”

Achteraf kan worden gesteld dat zijn carrière zich afspeelde tijdens het steroïdentijdperk in het Amerikaanse honkbal. „Ik heb daar nooit iets van gemerkt. Ik heb het nooit geprobeerd, het is me ook nooit aangeboden”, zegt hij.  „Opeens had je mannen als Mark McGwire en Sammy Sosa die zestig, zeventig homeruns per seizoen sloegen. En later Barry Bonds. Uit het niets! Terwijl ze er het jaar daarvoor dertig sloegen. Dan frons je wel even je wenkbrauwen. De sport heeft goed naar zichzelf gekeken en ik denk dat de strenge contoles echt werken. Zelfs de besten worden nu gepakt. Als dat gebeurt, stopt de rest er ook snel mee.”

Met de besten bedoelt hij in dit geval zijn eigen speler Melky Cabrera. De schorsing die de Dominicaan kreeg wegens te hoge testosteronwaarden was de enige smet op het seizoen van de Giants. En een aanslag op de vertrouwensband tussen Meulens en zijn beste slugger. „Ik voelde me verraden. Ik werkte elke dag met die jongen en hij stevende af op een van de beste seizoenen ooit van een Giants-speler. Hij was onze grote ster, maar hij heeft gegokt en het pakte verkeerd uit. Het heeft ons allemaal pijn gedaan en ik weet zeker dat hij er zelf ook spijt van heeft. Maar we zijn de klap te boven gekomen en hebben ook zonder hem de World Series gewonnen.”