One Happy Family

Opnieuw was het over de hele wereld feest toen president Obama woensdagochtend vooral dankzij de vrouwelijke bevolking werd herkozen. Hij geeft de vrouwen wat ze willen: “Eén Amerikaanse familie.” Geen wonder dat de blanke rijke oude mannen daar nogal zuur van zijn geworden en massaal op Romney hebben gestemd. Aan een grote familie valt geen lol te beleven, de rijke oude mannen willen een vrouwtje voor zichzelf, daar zijn ze per slot van rekening rijk en oud voor geworden.

En als zo’n vrouw zwanger wordt na een onvrijwillig avontuurtje dan is dat haar eigen schuld. Daarover hebben de Republikeinen even met Nederland gebeld om met Kees van der Staaij te overleggen wat God ook alweer van de kwestie vond. “Eigen schuld, dikke bult. Het is echt bijna onmogelijk om zwanger te worden wanneer je verkracht wordt, Het is Gods wil. Zeg dat maar tegen het Amerikaanse volk, dat zal God leuk vinden.” God vond het wellicht enig, maar de Amerikaanse kiezer niet. Zelfs in Amerika is de meerderheid nu wel klaar met die achterlijke ideeën. Ze kozen (geheel terecht natuurlijk) voor Obama.

Overigens verdenk ik president Obama ervan dat hij de Republikeinen een trap na wilde geven door over die eensgezinde Amerikaanse familie te beginnen, met gelijke kansen voor iedereen en zo. Hoe bedoelt ‘ie, gelijke kansen voor iedereen? Alsof ieder mens gelijk is… Iedereen weet dat blanke rijke oude mannen bovenop de apenrots zitten. Omdat ze blank zijn en oud en rijk. En man.

Op de podcast van het radioprogramma This American Life staat een onthullende en verhelderende uitzending over de presidentsverkiezingen: Red State, Blue State. In de uitzending is te horen hoe vrienden elkaar dankzij het verschil in politieke voorkeur begonnen te haten, hoe vaders de band verbraken met hun zonen, hoe mensen hun politieke kleur angstvallig geheim hielden uit angst om uitgestoten te worden in de gemeenschap en hoe een man moest onderduiken na te hebben toegegeven dat hij als enige uit het hele dorp op Obama zou stemmen. De emoties lopen bij grote politieke verschillen vaak hoog op. Het agree to disagree principe blijkt in de praktijk een farce. Maar met de grote Amerikaanse familie komt het wel goed, aan de vrouwen zal het in ieder geval niet liggen.