Leuk maar mislukt experiment

De tampon, dat is het sterkste voorbeeld dat Paul Verhoeven te binnen schiet van publieksinbreng. De gebruikte tampon, die Ieneke in de toiletpot ziet als ze moet overgeven bij de verjaardag van haar vader Remco.

Een belangrijk detail in Steekspel, de 52 minuten durende televisiefilm die de regisseur gisteren in het Amsterdamse Ketelhuis vertoonde. Steekspel is een experiment in ‘crowdsourcing’, waarbij Kim van Kooten een 3 minuten script schreef – over vader Remco’s verjaardag – en het publiek de film vervolgens in stappen mocht afmaken. Verhoeven was een soort procesbewaker.

Maar zo ging het niet. Voor de volgende vijf minuten kreeg Verhoeven 700 scripts binnen en talloze filmpjes. Hij schat 10.000 pagina’s te hebben doorgespit. Veel bruikbaars zat er niet tussen. Het legioen amateurs dunde geleidelijk uit, maar halverwege bleek het script nergens heen te gaan. „Iedereen breide maar door op eigen thema’s”, aldus Verhoeven. „Het besef dat een film een structuur heeft, leefde niet erg.”

Uiteindelijk nam Verhoeven het heft in handen, en dat is te zien. Steekspel blijkt een leuke tv-klucht vol typisch amorele Verhoevenhelden. Wel zegt hij – na decennia van overgeproduceerde sf-spektakels – het als een verademing te hebben ervaren om sinds Turks Fruit in 1972 weer eens uit de losse pols te hebben gewerkt, met schoudercamera’s.

Maar als proeve van publieksparticipatie? De talentenjacht op acteurs leverde hooguit veredelde figuranten op; Steekspel zit vol bekende gezichten. En de publieksinbreng in het script lijkt zich tot details te beperken. Die tampon. Of de strofe ‘laat je tieten zien’ die, zo bezweert de regisseur, niet van hem is.